2018, ജനുവരി 30, ചൊവ്വാഴ്ച

രുചിപ്പച്ചകള്‍



ഒരൊറ്റ കാഴ്ചയാല്‍ ഒരുനൂറ് ദൃശ്യങ്ങള്‍ കണ്ണില്‍ തെളിയുന്ന മറിമായമുണ്ടല്ലോ, വൃശ്ചികം ധനു മകര മാസങ്ങളില്‍ സ്വാമീടെ കടേല് തൊലികളഞ്ഞ് നന്നാക്കിയ കൂര്‍ക്ക  വെള്ളത്തിലിട്ടു വച്ചിരിക്കണതും നാടൻ പയറ് കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കണതും കാണുമ്പോ ഉണ്ടാവണ ഓര്‍മകളുടെ തേര്‍വാഴ്ച്ചയതാണ്. കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളിലേയ്ക്കുള്ള കൂട്ടിക്കെട്ടലിന് ഈയൊരു കാഴ്ച ധാരാളമാണ്. വര്‍ഷങ്ങളുടെ പിന്നിലേയ്ക്കുള്ള മിന്നല്‍പ്പാച്ചില്‍.



രുചികളും ഗന്ധങ്ങളും ഓര്‍മകളെ എന്തുമാത്രം ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നെന്ന് അറിഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോഴേയ്ക്കും നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു എല്ലാം. കൊതിയോടെ വീണ്ടുമെത്തിപ്പിടിയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചാല്‍ ഒരിക്കലും തൃപ്തി തരാതെ സങ്കടപ്പെടുത്തുമാ സ്വാദിന്റെ മുകുളങ്ങള്‍. രുചിയായി മാറുന്നതിനു മുന്‍പ് അവയെല്ലാം വീട്ടുപറമ്പിലെ പച്ചപ്പടര്‍പ്പുകളിലെ ഗന്ധങ്ങളായിരുന്നു. എന്നും കായ്ച്ചും വിളഞ്ഞും കിടന്നിരുന്ന തടങ്ങള്‍, തട്ടുകള്‍ കണ്ടങ്ങള്‍ ഇന്ന് പാമ്പിനെ ഭയന്ന് ഒന്നിറങ്ങി നടക്കാന്‍ പോലുമാവാതെ പച്ചിലക്കാടുകളും വള്ളികളും പടര്‍ന്ന് മൂടിപ്പോയിരിക്കുന്നു. പണിക്കാരോടൊത്ത് പറമ്പില്‍ ഒച്ചയും ബഹളവുമായി നടന്നിരുന്ന അമ്മ ഇലകളുടെയും ചില്ലകളുടെയും പച്ചഞരമ്പുകളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അച്ഛനിപ്പോഴും പഴയപോലെ, എല്ലാം കണ്ട് ആസ്വദിച്ചിരിപ്പുണ്ടാവും എവിടെയൊക്കെയോ.



അമ്മയെപ്പോലെ കൃഷിയെ സ്നേഹിച്ചവരുണ്ടോ, എനിക്കറിയില്ല. എവിടെപ്പോയി വന്നാലും ഒരു വിത്തോ കായയോ തണ്ടോ കയ്യിലുണ്ടാവും.ചെടികളോടുള്ള സ്നേഹം വളര്‍ന്നത്‌ അമ്മയിലൂടെയായിരുന്നു. വീട്ടിലില്ലാത്ത പച്ചക്കറികളും പഴവര്‍ഗ്ഗങ്ങളും കുറവായിരുന്നു. അമ്മയാണ് പറഞ്ഞു തന്നത് " ചെടികളോട് മിണ്ടണം, ഇലകളെ തഴുകണം, പൂക്കളെ ഉമ്മ വയ്ക്കണം,വേരിന് നനവ്‌ കൊടുക്കണം , എന്നാലേ അവ വളരൂ" എന്ന്.



രണ്ടുമൂന്നേക്കർ പറമ്പിൽ നിറഞ്ഞ കൃഷിയായിരുന്നു. കൂർക്ക , വെണ്ട, വഴുതന, പയറ്, പാവല്, പടവലം , അമര, കോവയ്ക്ക, ചേന, ചേമ്പ്, കുമ്പളം മത്തൻ, മഞ്ഞള്‍ ഇഞ്ചി, മുളക്,( കാ‍ന്താരി, വെള്ളമുളക്, മത്തങ്ങാ മുളക് , നെയ്യ് മുളക്, വയലറ്റ് മുളക് , കോലന്‍ മുളക് ) കപ്പ, കാച്ചില്, മധുരക്കിഴങ്ങ്, തക്കാളി , ചീര, വാഴ, പപ്പായ, കൈതച്ചക്ക അങ്ങനെയങ്ങനെ...

വീട്ടിലുണ്ടാക്കണ വെണ്ണീറിനോടൊപ്പം ചാണകം, പശുമൂത്രം ആട്ടിന്‍കാഷ്ഠം കോഴിക്കാഷ്ഠം തുടങ്ങിയവ ചേര്‍ത്തായിരുന്നു വളപ്രയോഗം.

തീരാത്തപൂതി ബാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്, ഇപ്പഴും കൂർക്കയോടും കടച്ചക്കയോടും ഉരിപ്പയറിനോടും. ഒട്ടും ഒടിച്ചിടാതെ ഉരിഞ്ഞെടുക്കുന്ന മണിപ്പയറാണ്, ഉരിപ്പയര്‍. പച്ചപ്പ്‌ മാറാത്ത മണിക്കൂര്‍ക്കേടേം ഉതിര്‍ന്നുതിര്‍ന്ന് വീണ് വായിലലിയുന്ന മണിപ്പയറിന്റേം നൂറുള്ള കടച്ചക്കേടേം രുചി പിടിച്ചു പോയാല്‍ അങ്ങേയറ്റത്തുണ്ട് മണ്ണിന്‍റെ ഗന്ധമുള്ള എന്റെ കൗമാരയൗവനക്കാലം.

സ്ക്കൂള് തുറക്കണ സമയത്താണ് കൂർക്ക കൃഷി കൊടിയേറുക . തടമെടുത്ത് ചാണകമിട്ട് വിത്തു കൂർക്ക പാവിയിടും. അത് മുളച്ച് ണ്ടാവണ ഇലകള്‍ടെ തലപ്പ് നുള്ളി വിശാലമായ പറമ്പിൽ വാരം കോരി നടലാണ് പിന്നെ. തൊട്ടതും പിടിച്ചതുമൊക്കെ നടാൻ അമ്മ നാളിന്റെ ഐശ്വര്യം പറഞ്ഞുപുകഴ്ത്തി എന്നെ ഏൽപ്പിക്കും. ഭരണി നാളിന് അങ്ങനെയൊരു ഗുണമുണ്ടത്രേ, ഗ്രീന്‍ ഫിംഗര്‍- ഞാനെന്തു നട്ടാലും അത് പൊട്ടി മുളച്ച് വരുംന്നാ എന്റമ്മ പറയാറ്. അതങ്ങനെയാണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും തൈ നടലും പാകലും പറിക്കലുമൊക്കെ എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട പണികളാണ്. മണ്ണുമാന്തിക്കളി അതിലേറെ ഇഷ്ടം.

വൃശ്ചികം, ധനു മകരമാസങ്ങളിലാണ് കൂർക്ക വിളവെടുക്കലും ശേഖരിയ്ക്കലും . ഹാ! വട്ടച്ച് പച്ചച്ച കൂർക്ക ഇലകൾ കയ്യിലിട്ടു തിരുമ്മി വാസനിച്ച് മണ്ണിളക്കിമറിച്ച് മണിക്കൂർക്കകൾ വിടർത്തിയെടുക്കുന്നതിന്റെ രസം!.

ശാന്തേച്ചീം ശാരദേച്ചീം ഗോമതിയമ്മായീം വീട്ടിലെ സ്ഥിരം പണിക്കാരായിരുന്നു. അവരെ മേയ്ക്കാന്‍ മാമ്വേട്ടനും. എല്ലാരും കൂടിയാണ് കൂർക്ക പറിക്കലും നന്നാക്കലും. പശുക്കള്ക്ക് കൊടുക്കാന്‍ വാങ്ങണ കെ എസ് തീറ്റേടെ ചാക്കിലിട്ട് പച്ചപ്പിന്റെ മണം വിടാത്ത കൂർക്ക കെട്ടിത്തല്ലി ഒന്നോടെ ചെമ്പിലേയ്ക്ക് ചെരിയും. കഴുകലും ചെളികളയലുമായി പങ്കപ്പാട് തന്നെ. കയ്യിലും നഖത്തിലും വിരലിലുമെല്ലാം ചെളി പുരളുമെങ്കിലും രുചിയോര്‍ത്താല്‍  ബാക്കിയെല്ലാം മറക്കും.

ഞങ്ങള്‍ കുട്ട്യോള്ക്ക് പഠിക്കാനുള്ളത് പഠിച്ച് അവനോന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കി മിണ്ടാതിരിക്കുകയേ വേണ്ടുള്ളൂ. പക്ഷേ കാര്യന്വേഷണത്തിൽ ഒട്ടും പിൻപന്തിയിലല്ലാത്തതിനാൽ എല്ലാത്തിലും തലയിടാൻ ചെല്ലും. വീട്ടില്‍ പറഞ്ഞു കേള്ക്കാത്ത ഒരുപാട് കഥകളും വര്‍ത്തമാനങ്ങളുമുണ്ടാവുംഈ ചേച്ചിമാരുടേം അമ്മായീടേം പക്കല്‍. കുട്ടിക്കാലത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ഞാന്‍ ചെലവഴിച്ചത്‌ അവരുടെയൊപ്പമായിരുന്നു. തെങ്ങും കവുങ്ങും നെല്ലും എള്ളുമായി, പറമ്പ് ഇളക്കലും മറിക്കലും നടലും പറിക്കലും കൊയ്യലും പുഴുങ്ങലും ചിക്കലും വറുക്കലും ചേറ്റലും കൊഴിക്കലും ഇടിയ്ക്കലും കുത്തലുമായി കൊല്ലം മുഴുവനും നീളുന്ന പണികളുണ്ടാവുമായിരുന്നു അവര്‍ക്ക് വീട്ടില്‍.

സ്ക്കൂൾ അവധിയാണെങ്കിൽ അവരോടൊപ്പമിരുന്ന് കിണ്ണത്തിലൊഴിച്ച ചൂടുകഞ്ഞി പ്ലാവില കോട്ടിയതുകൊണ്ട് കോരി വായിലൊഴിക്കുന്നതാണ് വിനോദം..

വിയർത്തൊലിച്ച് പണികേറി വന്ന്,കിണറ്റിൽ ഇരുമ്പുബക്കറ്റിട്ട് തുടിച്ച് കോരിയെടുത്ത വെള്ളത്തില്‍ അവര്‍ പകുതിക്കുളി നടത്തും. നെറ്റീലേം കയ്യിലേം കാലിലേം മണ്ണും ചെളീം ഇളക്കിയൊഴുക്കിക്കളയും. മുഖത്ത് വെള്ളം വീഴുമ്പോഴുള്ള ഭാവം കണ്ടാല്‍ നയാഗ്രാ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന് താഴെയാണോ നിക്കണേന്ന് തോന്നും.

ശേഷമാണ് കഞ്ഞി കുടി. മുട്ടിപ്പലകയിലിരുന്നോ , കുന്തിച്ചിരുന്നോ, ഇറയത്ത് കാല് താഴേക്കിട്ട് ചെരിഞ്ഞിരുന്നോ പഴം പുരാണോം ഇല്ലാപ്പാടും പറഞ്ഞ് അവര് വിശപ്പാറ്റും. തൊട്ടുകൂട്ടാൻ ചമ്മന്തീം കടുമാങ്ങേം വാരിക്കൂട്ടാൻ തൊടിയിലുണ്ടായ കായ്ക്കറിത്തോരനുമായി കിടുക്കൻ പ്രാതലാണ്.

പണി കേറി വരുന്ന അവരുടത്ര വിശപ്പുണ്ടാവില്ലെങ്കിലും കഴിയ്ക്കണത് കണ്ടാലെന്റെ വായില് കപ്പലോടും. ഈര്‍ക്കിലി കൊണ്ട് കുമ്പിള്‍ കുത്തിയ പച്ചപ്പ്ലാവിലേല് കോരി മേലോട്ടെറിയണ കഞ്ഞീം കൂട്ടാനും ഉന്നം പിടിച്ച് ഉയര്‍ത്തിവച്ച വായില്‍ കൃത്യമായി വന്നുവീഴണതും ട്ളക്ക് എന്ന ശബ്ദത്തോടെ അതിറക്കുന്നതും കണ്ട് അന്തിച്ചു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ക്രമേണ ഞാനുമത് ശീലിച്ചു. "തെരുപ്പില് കേറി ചത്തു പൂവണ്ട പെണ്ണേ "എന്ന ശകാരങ്ങളെയൊന്നും വകവയ്ക്കാതെ ഞാനാ മുട്ടിപ്പലകേല്  ഇരുന്നുള്ള കഞ്ഞിയേറു സര്ക്കസ്സില്‍ രസം കണ്ടിരുന്നു.!

പയറ് നടാനും വിളയുമ്പോള്‍ കുട്ടകള്‍ ഒക്കത്ത് വച്ച് പറിച്ചെടുക്കാന്‍ പോകാനുംവലിയ ശുഷ്ക്കാന്തിയായിരുന്നു. വാരങ്ങളില്‍ പരന്നുകിടക്കുന്ന പലതരം പയറുകള്‍ക്ക് പല രുചിയാണ്. വയലറ്റ്, പിങ്ക്, വെള്ള, പച്ച നിറങ്ങളില്‍ മണിപ്പയറും ഒടിപ്പയറും. പൊട്ടിച്ചു കൊണ്ട് വന്നാല്‍ സ്റ്റോര്‍ റൂമിന്റെ മൂലയില്‍ പായ വിരിച്ച് കൂട്ടിയിടും. ഇറയത്തും മാവിന്‍ ചോട്ടിലും നടപ്പുരയിലും ഇരുന്ന് പലനേരങ്ങളില്‍ കഥ പറഞ്ഞ് നന്നാക്കിയെടുത്ത്‌ വെളിച്ചെണ്ണയില് ഉള്ളീം മുളകും മൂപ്പിച്ച് കുത്തിക്കാച്ചിയെടുക്കും.

കൊച്ചു പന്തലുകളിലാണ് അമരക്കയും കോവക്കയും പടർത്തുക. തൊടിയില്‍ നിന്നും പച്ചക്കറികള്‍ അപ്പപ്പോ പൊട്ടിച്ചായിരുന്നു കൂട്ടാന്‍ വെപ്പ്. ചേമ്പുന്താളും മത്തങ്ങാ ഇലയും ഞൊടിയിടയില്‍  ഒഴിച്ചുകൂട്ടാനാവും. ഓരോ ദിവസവും കഷ്ണങ്ങള്‍ മാറുന്നതിനനുസരിച്ചാണ് സാമ്പാറിന്റെ രുചിഭേദം. അമരപ്പയറു വേവുന്ന മണം കാറ്റിലൊഴുകുമ്പോള്‍ കൈകഴുകി ചെന്നിരിയ്ക്കും. നെയ്യിലാണ് കാച്ചല്‍. ചിലപ്പോ അതില്‍ നേന്ത്രക്കായും അരിഞ്ഞിടും. ചെഞ്ചീരയിൽ കുഴഞ്ഞ ചോന്ന ചോറിന് സ്വാദിനെ വെല്ലുന്ന ഭംഗിയാണ്.

വെണ്ടയ്ക്ക മൂപ്പാവും മുൻപേ തുമ്പൊടിച്ച് നോക്കി അമ്മ പറയും, "കഴിച്ചോളു വാവേ, പോഷകാ. ഏഴഴക് ണ്ടാവും". ആ അഴക് മോഹിച്ച് കൊഴുകൊഴുത്ത വെണ്ടയ്ക്ക പറിച്ചെടുത്ത് പാവാടയിൽ തുടച്ച് ഞാനെത്ര കഴിച്ചു തീർത്തു!

അമ്മിയിലരച്ചെടുത്തുണ്ടാക്കണ വിഭവങ്ങളാണെങ്കില്‍ അരയ്ക്കാന്‍ തമ്മിത്തല്ലാണ്. എന്നും അമ്മീല് അരച്ചാല്‍ ശരീരം വടിവൊത്തുവരും ന്നൊരു സൂത്രം അമ്മ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു തന്നതു തന്നെ കാരണം.

കയ്പ്പക്ക കൃഷി വിപുലമായിരുന്നു. അച്ഛന് ഷുഗര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ രണ്ടു നേരം പാവയ്ക്കാ നീര് കുടിക്കുന്നതിനായി , താഴത്തെ പറമ്പില്‍ നാല് കണ്ടങ്ങളില്‍ ഒന്നിച്ചൊരു വലിയ പന്തലിട്ടായിരുന്നു കൃഷി. പാവയ്ക്കാ കൃഷിയുടെ പ്രത്യേക മേല്‍നോട്ടത്തിന് പാതേടെ അപ്രത്ത് നിന്നും എര്‍പ്പായേട്ടന്‍ വരും. വീട്ടാവശ്യം കഴിഞ്ഞാല്‍ ബാക്കി എര്‍പ്പായേട്ടന്‍ ചന്തയില്‍ കൊണ്ട് പോകും. മുന്തിരി തോപ്പെന്ന ഭാവേന ഞങ്ങള്‍ പന്തലിനുള്ളിലൂടെ ആടിപ്പാടി നടക്കും. കാടിനുള്ളിലെ കാടെന്നോണം ഒളിച്ചുകളിയ്ക്കാനൊരിടം. പന്തലിനിടയിലൂടെ വീഴുന്ന കൊച്ചു വെളിച്ചത്തിലിരുന്നാണ് ചില നേരങ്ങളിലെ വായനയും . മുള്ളുപോലുള്ള മുനപ്പുകളോടെ നീണ്ടു കിടക്കും ഭംഗിയുള്ള പാവയ്ക്കകള്‍. വെളുത്തതും പച്ചേം. കുഞ്ഞുകയ്പ്പക്കപ്പൂക്കള്‍ മഞ്ഞച്ചിരി ചിരിച്ച് കാറ്റിലാടും. ആര്‍ക്കും വേണ്ടാത്ത കയ്പ്പക്ക എരിവും ഉപ്പും ചേർത്ത് നെയ്യിലിട്ട് വാട്ടി വലിയിച്ചെടുത്ത് കയ്പു മാറ്റിയാല്‍ പിന്നെ അതിനായി അടികൂടുമായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍. പത്തു പാവയ്ക്ക വാട്ടി വരുമ്പോ ഒരു കുഞ്ഞു പാത്രമേ ണ്ടാവൂ. അമ്മ ചോറും കൂട്ടി ചൂടോടെ ഉരുട്ടി തരുമ്പോ, വലിയ ഉരുളക്കാവും തല്ല് നടക്കുക. കയ്പ്പിനിത്ര രുചിയോ എന്ന് തോന്നിപ്പോയിട്ടുണ്ട്‌.

വാഴത്തോട്ടത്തില്‍ വാഴപ്പൂവിലെ തേന്‍ കുടിയ്ക്കാന്‍ ചെറുപൂങ്കിളികള്‍  എത്തും. ബാക്കി വരുന്ന തേന്‍ കുടിയ്ക്കാന്‍ ഞങ്ങളും. ഓരോ പൂവും വിടര്‍ത്തി മൊത്തിക്കുടിയ്ക്കും ആ തേന്‍ മധുരം. വാഴക്കൊടപ്പന്‍ കൊണ്ട് അമ്മ തോരന്‍ വച്ചു തരും. ചില വാഴയുടെ കൊടപ്പന്‍ കൂട്ടാന്‍ വച്ചാല്‍ കയ്പ്പാണ്. അമ്മയ്ക്കേ അറിയൂ ഏതാണ് കൂട്ടാന് നല്ലതെന്ന്.   ആദ്യത്തെ കുറെ പോളകള്‍ അടര്‍ത്തിക്കളഞ്ഞാല്‍ ഉള്ളിലുണ്ടാവും വിളറിയ നിറത്തില്‍ ചെറിയ കൂമ്പ്. അതിനെ അരിഞ്ഞ് വെള്ളത്തിലിട്ട് കറ കളഞ്ഞ് ഉപ്പും മഞ്ഞളും വെളിച്ചെണ്ണയും തിരുമ്പി വയ്ക്കും. കുറച്ചു കൂമ്പേ ഉള്ളൂവെങ്കില്‍ പരിപ്പും ചേര്‍ത്ത് കാച്ചും. പിണ്ടിയുടെ കൂടേയും പരിപ്പോ പയറോ മുതിരയോ ചേര്‍ത്ത് കുത്തിക്കാച്ചീതോ ഒഴിച്ചു കൂട്ടാനോ ഉണ്ടാക്കും. വാഴമാങ്ങ ( വാഴക്കല്ല ) കൊണ്ടും തയ്യാറാക്കും ഇതുപോലുള്ള വിഭവങ്ങള്‍. കൂമ്പിനുള്ള രുചി മാങ്ങയ്ക്കോ കല്ലയ്ക്കോ തോന്നിയിരുന്നില്ല.

സന്ധ്യ നേരങ്ങളിലാവും കപ്പേടേം കാ‍ന്താരിച്ചമ്മന്തീടേം വരവ്.അതിന്‍റെ എരിവിനൊപ്പം ചുടുക്കന്‍ കട്ടന്‍ കാപ്പീം. ചില സമയങ്ങളില്‍ നാവില്‍ മധുരമുണര്‍ത്തി വരും മധുരക്കിഴങ്ങും ചക്കരക്കാപ്പീം. ഇതൊന്നും പോരാതെ അമ്മ ണ്ടാക്കണ, എരിവുള്ള  മുതിരക്കുറുക്കും. മുതിര വറുത്ത് കുത്തി പരിപ്പെടുത്ത് മുളകുപൊടിച്ചതും  ഉപ്പും മഞ്ഞളും ചേര്‍ത്ത് വേവിച്ച് തേങ്ങേം  പച്ചമുളകും ജീരകോം വെണ്ണപോലെ അരച്ചൊഴിയ്ക്കും. അതിലേയ്ക്ക് കടുകും മുളകും വേപ്പിലേം  പൊട്ടിച്ച് വറുത്ത തേങ്ങേം ചേര്‍ത്തിളക്കിയിറക്കും. വെറുതേ കോരിക്കുടിയ്ക്കാന്‍ കേമം.

താഴത്തെ കിണറിന്നരികില്‍ പടര്‍ന്നു വലുതായ കടപ്ലാവില്‍ മുഴുത്ത കടച്ചക്കകളുണ്ടാവും. കനലിലിട്ടു ചുട്ടും വറുത്തരച്ചു വച്ചും ഉള്ളിയും മുളകും ഇട്ട് കാച്ചിയും രുചിമേളങ്ങളുടെ  കടച്ചക്കക്കാലവും നാവിലങ്ങനെ ഇടം പിടിച്ചു.

വൃശ്ചികക്കാറ്റ്‌ വീശാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ അമ്മ വടക്കേപ്പുറത്ത് മുരിങ്ങമരത്തിന്റെ ചോട്ടില്‍ അടുപ്പ് കൂട്ടി ചാണകം മെഴുകി കളമുണ്ടാക്കിക്കും. കഞ്ഞിയോ കാച്ചിലോ പുഴുക്കോ ഒക്കെയാവും അധികോം അവിടെ ഇരുന്നുണ്ടാക്കുക. എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട പാചകദേശവും അതായിരുന്നു. വിജന രാത്രികളില്‍ ആകാശം നോക്കി, നക്ഷത്രങ്ങളേം അമ്പിളിമാമനേം കണ്ട് വയറു നിറച്ചതിന്റെ അനുഭൂതികളുണ്ട്. കാറ്റില്‍ മുരിങ്ങയില പാറി വീഴും. ചൂടുള്ള, മുരിങ്ങയില- മുട്ടച്ചിക്കിയില്‍ തീരാറുണ്ട് ചില അത്താഴ സമയങ്ങള്‍.

മകരക്കൊയ്ത്ത് കഴിഞ്ഞ പാടം ഉഴുതു മറിച്ചാണ് എള്ള് കൃഷി. എള്ളിന്‍പൂ പോലുള്ള മൂക്കെന്ന അലങ്കാരം കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലുംചെടികള്‍ പുഷ്പ്പിച്ചപ്പോഴാണ് ഇളം വയലറ്റ് നിറമുള്ള നീണ്ട പൂവിനെ വിശദമായി കണ്ടത്. ഒരെത്തും പിടീം കിട്ടാത്തൊരു താരതമ്യമായാണ് അതെനിയ്ക്ക് തോന്നീട്ടുള്ളത്. “നല്ല മൂക്ക് കാണാത്യാ ക്ടാവേ” ന്ന് ശാന്തേച്ചി പറയും. ഇലകളിലും കായ്കളിലും മഞ്ഞ പരന്നാല്‍ വിളഞ്ഞെന്നാണ് കണക്ക്. കടയോടെ പറിച്ചെടുത്ത് കൊണ്ടുവന്ന് കെട്ടുകെട്ടായി വയ്ക്കും. നാലഞ്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് പനമ്പിലിട്ടു കുടഞ്ഞു തല്ലും. കല്ലും മണ്ണും എള്ളും കൂടിയ ഒരു മിശ്രണം.

ആദ്യം മുറത്തിലിട്ട് തട്ടിക്കൊഴിച്ച് കല്ലും പൊടീം കളയും. മുറം തട്ടിപ്പറിച്ചു വാങ്ങി ചേറ്റല്‍ മത്സരമാണ്, " മാറ് ക്ടാങ്ങളെ മന്ഷ്യന്റെ പണി ചുറ്റിക്കാതെ" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവരോടിയ്ക്കുമെങ്കിലും അതും തഞ്ചത്തില്‍ പഠിച്ചെടുത്തു. ഞങ്ങൾക്കായി അമ്മ കുഞ്ഞുമുറങ്ങൾ നെയ്യിച്ചു. ചൂണ്ടു വിരല്‍ കൊണ്ട് മുറത്തിന്റെ രണ്ടരികും കൊട്ടിക്കൊണ്ടുള്ള കൊഴിച്ചിലിന്റെ താളം ഇന്നുമുണ്ടെന്റെ് വിരലുകളില്‍.

ഉണക്കും മുമ്പേ പച്ച എള്ള് ഇടിച്ച് എള്ളുണ്ട ണ്ടാക്കും. വറുക്കാതെ പച്ചക്കിടിച്ചുണ്ടാക്കണ എള്ളുണ്ടയ്ക്ക് വിശിഷ്ടമായ സ്വാദാണ്. അതാണ്‌ അച്ഛനിഷ്ടം. "ശ്ശ് ..ശ്ശ്.." .എന്ന ശബ്ദത്തിന്‍റെ അകമ്പടിയോടെ കയ്യാലപ്പുരയിലെ വലിയ ഉരലില്‍ എള്ളും തേങ്ങേം ശര്‍ക്കരേം  ഇട്ട് മൂന്നു പേർ ഉലക്ക കൊണ്ട് മാറി മാറി ഇടിച്ചു കുത്തുമ്പോ പിന്നെ ഉലയ്ക്കക്ക് വേണ്ടിയാവുംഞങ്ങള്‍ ബഹളം കൂട്ടുക. ഒരു കൈ കൊണ്ട് ഉരൽക്കുഴിയിലേയ്ക്ക് പ്രത്യേക വഴക്കത്തോടെ എറിഞ്ഞ് കുത്തുന്ന ഉലയ്ക്ക മറ്റേ കൈ കൊണ്ട് വീശിപ്പിടിക്കണം.രണ്ടുകയ്യിലുമല്ലാതെ ഉലയ്ക്ക തനിച്ചു നില്‍ക്കുന്നൊരു അര്‍ദ്ധ നിമിഷമുണ്ടാകും ഇടയില്‍. ഉലയ്ക്ക കൊണ്ടുള്ള അമ്മാനമാടല്‍ തന്നെ. ഇടിയ്ക്കാന്‍ പൂതിയിളകി ഞങ്ങളും ഉലക്ക പിടിച്ചു വാങ്ങും. ശ്ശ്..ശബ്ദത്തോടെ ഞങ്ങളതും പയ്യെ പഠിച്ചു. ഉരല്‍പ്പുരയില്‍ നിന്നും എത്തുന്ന , എള്ളെണ്ണയും വെളിച്ചെണ്ണയും ശര്‍ക്കരനീരും ഒന്നിച്ചൊലിയ്ക്കുന്ന , കറുത്ത ഉണ്ടകളുടെ സ്വാദ് ദാ..ഇവിടെ, ഈ നാവിന്‍ തുമ്പത്തുണ്ട്.

വേനലുകള്‍ അമ്മേടെ കൊണ്ടാട്ടങ്ങള്‍ കൊണ്ട് നിറയും. പച്ചമുളകില്‍ ഈര്‍ക്കിലി കൊണ്ട് ദ്വാരങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കി ഉപ്പും തൈരും ചേര്‍ത്തതിലിട്ടുവച്ച ശേഷം മുളക് മാത്രം കോരി തുണിയിലോ പായയിലോ വിരിച്ച്  വെയിലത്തുവച്ചുണക്കും. വെയിലാറിയാല്‍ അതെടുത്ത് ബാക്കിവന്ന തൈരില്‍ തന്നെയിടും. തൈര് വറ്റുവോളം മുളകുണങ്ങുവോളം ഇത് തുടരും. പിന്നെ ചില്ലിന്റെ കുപ്പികളിലാക്കി അടച്ചുവയ്ക്കും. പാവയ്ക്ക വട്ടത്തിലരിഞ്ഞു ഉപ്പും മഞ്ഞളും മുളകും തിരുമ്മി ഉണക്കിയാല്‍ പാവയ്ക്കാക്കൊണ്ടാട്ടം. ബാക്കി വരുന്ന ചോറ് അരച്ച് കായവും ഉപ്പും മുളകും എള്ളും ചേര്‍ത്താല്‍ അരിക്കൊണ്ടാട്ടം. കൊണ്ടാട്ടങ്ങളുടെ കൊണ്ടാട്ടക്കാലം..

പറങ്കിമാവെന്ന് അച്ഛമ്മ പറയാറുള്ള കശുമാവിന്‍ തോപ്പാണ് രുചിക്കൂട്ടിലെ മറ്റൊരു കേന്ദ്ര ബിന്ദു. പച്ചക്കശുവണ്ടി കീറി തേങ്ങാപ്പാലില്‍ വയ്ക്കുന്ന കറിയുടെ മണം മതി ഊണു കഴിയ്ക്കാന്‍. അത്ര ഗംഭീരം. മഴക്കാലത്ത് താഴെ വീണ് മുളയ്ക്കുന്ന അണ്ടിപ്പരിപ്പ് ചപ്പുചവറുകള്‍ മാറ്റി തിരഞ്ഞു നടന്ന് കഴിക്കും. എള്ളുണ്ട പോലെ ഇടിച്ചെടുക്കുന്ന കശുവണ്ടിയുണ്ടയുടെ സ്വാദ് പറയുകയേ വേണ്ടല്ലോ.

വൃശ്ചികക്കാറ്റും ധനുക്കുളിരും മകരമഞ്ഞും ഓണവും വിഷുവും വേനലും മഴയും ഒന്നൊന്നും വിടാതെ, കൊല്ലം മുഴുവനും പേറിക്കൊണ്ടു വന്നിരുന്ന രുചിക്കൂട്ടുകള്‍ സാമ്യമകന്നതാണ്. ഒരിയ്ക്കലും തിരികെ കിട്ടാത്ത സ്വാദിന്റെ ഉറവകള്‍. കൊതിപ്പിച്ച് കൊതിപ്പിച്ച് ഒടുവില്‍ നഷ്ടബോധത്തിലേക്ക് മുക്കിത്താഴ്ത്തുന്ന ഓര്‍മകള്‍, എത്ര കഴിച്ചാലും തൃപ്തി വരാതെ, എവിടെ ആ പഴയ രുചികളെന്ന സങ്കടപ്പെടലുകള്‍ ബാക്കി വയ്ക്കുന്നവ.

തൊട്ടതും നട്ടതും നനച്ചതുമെല്ലാം വാരിവിളമ്പിയ രുചിപര്‍വ്വങ്ങള്‍ . ഏതേതോ  നൊമ്പരങ്ങള്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്ന എത്രയെത്ര സ്വാദോര്‍മകള്‍ !


നേരോം കാലോം ഇല്യാതെ മൂക്കത്തൊരുമ്മ തന്ന് കൊതിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കടന്നു പോകുന്ന രുചിപ്പെരുമകള്‍ പറഞ്ഞുതീരില്ല. ജീവിതത്തോട് അത്രയും ചേര്‍ത്തുതുന്നിയ കാലങ്ങളാണവ. 


തിരശീലയില്ലാത്ത ഒഴിഞ്ഞ അരങ്ങുപോലെ ആളനക്കമില്ലാതെ, എല്ലാം നിശ്ചലമായിരിയ്ക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ഇല്ലാതാവുന്നില്ലല്ലോ ഒന്നും. അതേ ..ഒരേയൊരു കാഴ്ചയോ ഗന്ധമോ മതിയാവും വീണ്ടുമാ രുചിപ്പച്ചയിലേക്ക് ചേക്കേറാന്‍.  ഒന്നും നഷ്ടമായിട്ടില്ലെന്ന ബോധം ഊട്ടിയുറപ്പിക്കാനായി എല്ലാരുമുണ്ടവിടെ, എല്ലാമുണ്ട്. കാഴ്ചകൾ മാത്രമാണ് മറഞ്ഞത്.,മനസ്സെന്നുമെപ്പോഴും നിറഞ്ഞു തൂവിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.

2017, ഓഗസ്റ്റ് 12, ശനിയാഴ്‌ച

ചുവന്ന ലില്ലിപ്പൂക്കള്‍




“ശ് ശ്.. പതുക്കെ... അത് പറന്നുപൂവും .”


മാസങ്ങൾ കൂടുമ്പോൾ ഒരിയ്ക്കലേ വരൂ ആ വെളുത്ത പക്ഷി . നീണ്ടുകിടക്കുന്ന വാലിട്ടിളക്കി കൊതിപ്പിക്കും.. പതുങ്ങിപ്പതുങ്ങി കുറേ ദൂരം പിന്നാലെ ചെന്നാലും പിടിതരാതെ എങ്ങോ പോയ്മറയും.


ഇന്നും കൊതിപ്പിച്ചു പറന്നുപോയി .


“ശോ ഈ ചേച്ചി കാരണാ... ചേച്ച്യല്ലേ ശബ്ദണ്ടാക്ക്യേ അല്ലെങ്കി പിടിക്ക്യാർന്നൂ..”


“ചെല്‍പ്പോ ഈ പൊന്തക്കാടിന്റപ്പര്‍ത്ത് ഇരിക്കണുണ്ടാവും അത് . നമുക്ക് കൊര്‍ച്ച്‌ നേരം കാത്ത് നിന്നാലോ? ”.


“ചേച്ചിക്കുട്ടാ വാവാച്ചീ ...ഇൻച്ച് ആ പൂവ് പറിച്ചു തര്വോ..?”


“ഏത് പൂവാണ് കിളിക്കുട്ട്യേ..?”


"ദദ്... ആ ചോന്ന പൂവ്..”


മുള്ളുള്ള മരത്തിൽ തീപ്പന്തം കത്തിച്ചപോലെ കുറേ പൂക്കള്‍.


“യ്യോ വേണ്ട കുട്ട്യേ..കണ്ണിക്കേട്‌ പൂവാണത്. നോക്കാനും കൂടി പാടില്ല്യ” .


“കണ്ണിക്കേട്‌ പൂവോ..?.”


“ഉം. കൊര്‍ച്ച്‌ നേരം അതിനെ നോക്ക്യാല് നമ്മടെ കണ്ണുകളും അതുപോലെ ചോന്നു ചോന്നു വരും.. ന്നിട്ട് കണ്ണിക്കേട്‌ വരും..”


“ ന്നാലും ഇന്‍ക്ക് ഒരെണ്ണം വേണം. ”


“ആ കാടും പടലേം പിടിച്ചേടത്തേയ്ക്കു പോകരുതെന്നാ അമ്മ പറഞ്ഞേക്കണേ. പാമ്പുണ്ടാവും. ബാ... നമുക്ക് മടങ്ങിപൂവാം. അവിടെ മതിലിന്റടുത്തു ഇതിലും ഭംഗീള്ള വേറെ പൂക്കളുണ്ട്‌. ചേച്ചി അത് പറിച്ചു തരാം...”


പടരുന്ന തീ ജ്വാലപോലെ ഒന്നിച്ചു വിരിഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന ചുവന്ന ലില്ലിപ്പൂക്കള്‍ കുങ്കുമ സന്ധ്യയുടെ ഭംഗി കൂട്ടി.


മൂന്നു പൂക്കൾ ഇറുത്ത് കിളിക്കുട്ടിക്ക് കൊടുത്തപ്പോൾ ഓമനമുഖം തെളിഞ്ഞു.


“അമ്മ വരുമ്പോഴേയ്ക്കും വിളക്കു വച്ചില്ലെങ്കിൽ വഴക്കു പറയും.. ചേച്ചി മേലുകഴുകീട്ടു വരാം ട്ട്വോ...”


“അമ്മ ഏട്യാ?”


“പറമ്പിലാ കുട്ട്യേ.. പണിക്കാര് കേറീട്ടില്ല്യാലോ.”


അവൾ തുള്ളിച്ചാടിക്കൊണ്ട് അമ്മേടെ അടുത്തേക്കോടി.


നടുവകത്തുകൂടെ കടക്കുമ്പോൾ ആ “ചില്ലുകുപ്പി” ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു. 



അതിൽ നിറയെ ലഡ്ഡുവാണ്. ഇടയിൽ ഓരോ കറുത്ത മുന്തിരിങ്ങയും കല്‍ക്കണ്ടവും ഉള്ള നെയ്‍മണമുള്ള മഞ്ഞലഡ്ഡു.ചില്ലുകുപ്പിയിലെ പുതിയ അതിഥി. വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ അമ്മ ഓരോന്ന് തന്നിട്ട് പറഞ്ഞു,

" ബാക്കി അതിലിരിക്കട്ടെ, വിരുന്നുകാര്‍ക്ക് കൊടുക്കാം .”


ഹൊ ! കൊതിയാവുന്നു!


ഉമ്മറത്ത് വിളക്കു കൊളുത്തി വച്ച്, നാമം ചൊല്ലാനുള്ള ക്ഷമകൂടി കാണിക്കാതെ എഴുന്നേറ്റു.


എങ്ങനെ എടുക്കും ലഡ്ഡു ?!


മേശയുടെ താഴെയുള്ള വലിപ്പുകൾ തുറന്ന് അതിൽ ചവിട്ടിക്കയറിയാലോ.. !


ഏറ്റവും താഴെയുള്ള വലിപ്പിൽ കാലുറപ്പിച്ചു, പിന്നെ അടുത്തതിൽ ചവിട്ടി, കുപ്പിയിൽ തൊട്ടു. അടപ്പിന്റെ നടുവിലെ ഗോളാകൃതിയിലുള്ള മൊട്ടില്‍ തൊട്ടതും അങ്കലാപ്പിൽ , കൈത്തട്ടി, കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ കുപ്പി മറിഞ്ഞു താഴേക്കു വീണു.


ചിതറിത്തെറിച്ച ലഡ്ഡു , തിളങ്ങുന്ന ചില്ലു കഷ്ണങ്ങൾക്കിടയിൽ നിറം മങ്ങിയ നിലത്ത് പൊടിഞ്ഞുകിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ കയ്യും കാലും തളർന്നു.


അമ്മയുടെ അടിയുടെ ചൂട് തൊലിപ്പുറത്തുകൂടെ ആവിയായി പറക്കുന്നു. ചെവിക്കു പിടിച്ച് ആട്ടിയാട്ടി അമ്മ ഒരുന്തു തന്നാല്‍ ചുമരിൽ പോയി ഇടിച്ച് നിൽക്കും.. യ്യോ! ! ഓർക്കുമ്പോഴേ പേട്യാവുന്നു! തല തിരിയുന്നപോലെ!


അമ്മ വരും മുന്‍പേ മുറിയില്‍ പോയി പുസ്തകത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തിയിരുന്നു. അക്ഷരങ്ങളിൽ ഇരുട്ട്! തലയ്ക്കു മന്ദത!


" ഡി വാവേ "


പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നതാണ് എന്നിട്ടും വിരണ്ടു പോയി.


“ദാരേദ് തട്ടീട്ടത്?”


“ഏ... ഏത്?”


“ലഡ്ഡൂന്റെ കുപ്പി..നീയാണോ മരംകേറീ.. ആണോന്ന്?”


“അ..ല്ല..മ്മേ...”


“ പിന്നാരാ..?”


ശിക്ഷയെ ഭയന്ന് നിന്നുവിക്കി. ആ കറുത്ത നിമിഷം ഒരു കുറ്റവാളിയെ പെറ്റിട്ടു..


“അത്.. അതില്യേ.. കിളിക്കുട്ട്യാ.. അവള് അലമാരീമെ 
പൊത്തിപ്പിടിച്ചു കേറീതാ ”


“അപ്പോ നീയെവിട്യായിരുന്നൂ?”


“ഞാ... ഞാങ്കുളിക്ക്യാൻ പോയ നേരത്താ...”


ചൂലിൽ നിന്നും ഒരു പിടി ഈർക്കിലി അമ്മയുടെ കൈപ്പിടിയിലേയ്ക്ക് വലിഞ്ഞു.


ഓർക്കാപ്പുറത്താണ് കിളിക്കുട്ടി അടികൊണ്ട് പുളഞ്ഞത്..ഓരോ അടിയ്ക്കും അവൾ നിലം തൊടാതെ നിന്നുതുള്ളി.


“അതുമ്മന്നെങ്ങാനും തലകുത്തി താഴെ വീണീരുന്നെങ്കിലോ ..ഇനി ചെയ്യ്വോ ..ഉവ്വോ ഇനി ചെയ്യ്വോ ..?”


"വാച്ചീ...യ്യോ അമ്മോട് തല്ലല്ലേ പറയു വാച്ചേച്ചീ...”


കഥയറിയാതെ രക്ഷയ്ക്കായി എന്നെ നോക്കി നിലവിളിക്കുകയാണ് പാവം.


ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്നതറിഞ്ഞപ്പോള്‍ പാപനിവാരണത്തിനെന്നോണം ഞാൻ അമ്മയെ വട്ടം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു.


“ അത് ചെയ്തത് ഞാനാണമ്മേ ..”.


നികൃഷ്ടയായി , അപരാധിയായി ശിക്ഷയുടെ പ്രഹരമേൽക്കാന്‍ തല കുമ്പിട്ടിരുന്നു.
എന്റെ കരച്ചിൽ കിളിക്കുട്ടീടെ ഏങ്ങലടിയിൽ മുങ്ങിപ്പോയി.


ഒരുപോലെ മുറിവേറ്റ മൂന്നു പേർ!


“എന്തിനാ വാവേ നുണപറഞ്ഞത്... ഉണ്ണ്യേ ഞാന്‍ എത്രതല്ലി! ...” കുറ്റബോധത്തില്‍ ഇടറുന്ന അമ്മശബ്ദം. !


“ഞാന്‍വിചാരിച്ചു... ഉണ്ണ്യാന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അമ്മ തല്ലൂല്യാ ന്ന്..”


അമ്മ കിളിക്കുട്ടിയെ നെഞ്ചോട്‌ ചേര്‍ത്തു. അവള്‍ എങ്ങലടക്കി അമ്മയോടൊട്ടിക്കിടന്നു. 
കുഞ്ഞു കാൽവണ്ണകളിൽ അടിയുടെ ചോരപ്പാടുകൾ! ‍ മനസ്സ് ചുട്ടുനീറി. കാലത്തിനും മായ്ക്കാനാവാത്ത നീറ്റൽ!


സ്വന്തം തെറ്റ് മറ്റൊരാളുടെ ചുമലില്‍ കയറ്റിവയ്ക്കുക ! ആദ്യമായും അവസാനമായും അതിന്‍റെ വേദനയറിഞ്ഞു.


ചില തെറ്റുകൾക്ക് പ്രായശ്ചിത്തമില്ല , ഒരു ഓർമപ്പെടുത്തൽ പോലെ, കണ്ണീരിന്‍റെ ഉണങ്ങിയ ചാലുകളായി അവ എന്നും അവശേഷിക്കും.ചുവന്ന ലില്ലിപ്പൂക്കൾ ആളിപ്പടർന്നുവിരിഞ്ഞ്  മനസ്സെരിയിക്കും.


ചേക്കേറാത്തൊരു വെളുത്ത പക്ഷിയും വാടാത്ത ചുവന്ന പൂക്കളും കുട്ടിപ്പാവാടകളും കൈപിണച്ചോടുകയാണ്. ബാല്യം നല്‍കിയ ചെറുതല്ലാത്ത പാഠങ്ങള്‍ മയില്‍പ്പീലിത്തു ണ്ടായും കുന്നിക്കുരുച്ചെപ്പായും കുപ്പിവളപ്പൊട്ടുകളായും   സസൂക്ഷ്മമുണ്ട് ഇന്നും നെഞ്ചില്‍.

കുങ്കുമ സന്ധ്യകള്‍ തുടുക്കുംനേരം ലില്ലികള്‍ നിറഞ്ഞു പൂക്കുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞു വിരലില്‍ സാന്ത്വനത്തിന്റെ സ്പര്‍ശമേല്‍ക്കുന്നു.

2017, ജൂൺ 20, ചൊവ്വാഴ്ച

തീപ്പക്ഷിക്കാലം

വിപുലമായതല്ലെങ്കിലും വായനയുണ്ട്, പുസ്തകങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ജീവിതങ്ങളും മനസുകളും വായിക്കാറുണ്ട്.  അറിഞ്ഞതെത്രയോ തുച്ഛം എന്ന ബോധമുണ്ടെങ്കിലും അറിഞ്ഞതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാനും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ആസ്വദിക്കാനും അതിലേറെ അത്ഭുതപ്പെടാനുമൊക്കെയായി പകുത്തുപകുത്തു പോകുമിങ്ങനെ സമയം.
ജീവിതം നീണ്ടൊരു പഠനമാണല്ലോ, സ്വന്തം ജീവിതവും ചുറ്റുവട്ടങ്ങളിൽ കണ്ടതും കേട്ടതും വായിച്ചതുമെല്ലാം  അതിൽ മാറിയും മറിഞ്ഞും തിരിഞ്ഞും വരും.

സോവിയറ്റ് നാടിന്റെ മിനുമിനുത്ത പേജുകളിലെ കാണാത്ത, അറിയാത്ത സ്ഥലകാലചിത്രങ്ങൾ മറിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടായിരുന്നു  വായനയുടെ കന്നി കുറിമാനം ഒരുങ്ങിയത്. കഥയറിയാതെ ആട്ടം കാണുന്ന കുട്ടിക്കൗതുകം താളുകളുടെ പുതു മണത്തെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുറങ്ങുമ്പോൾ വയസ് ഏഴ്.

പൂമ്പാറ്റ, ബാലരമ, ബാലമംഗളം എന്നിവയേക്കാൾ പ്രിയം അമ്പിളിമാമനും അമർചിത്രകഥകളുമായിരുന്നു. വേതാളത്തെ തോളിലേറ്റുന്ന വിക്രമാദിത്യനും വേതാളകഥകളും ജിഞ്ജാസയുടെ മുനമ്പുകളായിരുന്നു.  ഉത്തരം പറയാനാകാതെ വിക്രമാദിത്യന്റെ തല ചിന്നിച്ചിതറുമോയെന്ന് ചെവി പൊത്തി തുടരുന്ന വായനയുടെ അന്ത്യത്തിൽ നിരാശയോടെ മരത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന വേതാളം നല്കിയ ആശ്വാസത്തിന് അടുത്ത വേതാളകഥ വായിച്ചു തുടങ്ങും വരേയേ ആയുസുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

പിന്നെയാണാ തീപ്പക്ഷിക്കാലം.

അടുത്ത ബന്ധുവീട്ടിലെ മരയലമാരയിലിടം പിടിച്ച "The Fire Bird " ന്റെ മലയാളതർജ്ജമ "തീപ്പക്ഷി ", എത്ര തവണയെന്ന് എനിക്ക് പോലും തീർച്ചയില്ലാത്തത്ര വായിച്ച ഏക പുസ്തകം. ആദ്യമായി സ്വന്തമാക്കണമെന്ന് കൊതിച്ച പുസ്തകവും  "തീപ്പക്ഷി "തന്നെ.  നീണ്ട വാലുകളുള്ള ചുവന്ന പക്ഷിയെത്തേടി   മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ  അവരുടെ വീട്ടിലെ ആ കുടുസുമുറിയിലേയ്ക്കെത്തുമായിരുന്നു. അവിടെയിരുന്ന് ഒറ്റശ്വാസത്തിന് തീപ്പക്ഷിയെ വായിച്ചു തീരുമ്പോൾ ഭാവനയുടെ കടലുകളും കാടുകളും താണ്ടി ഞാനുമാ മാന്ത്രികോദ്യാനത്തിലെത്തുമായിരുന്നു.
പക്ഷിയെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോരും നേരമുള്ള  സങ്കടം മറികടക്കാനാവാതെ  ഒടുവിൽ കടമായി ചോദിച്ച് തീപ്പക്ഷിയെ എന്നോടൊപ്പം കൂട്ടി. എത്രയോ എത്രയോ  തവണ ഞാനാ പക്ഷിയോടൊപ്പം മാന്ത്രിക ആരാമത്തിലേയ്ക്ക് സ്വപ്നച്ചിറകടിച്ച് പറന്നു!  മനസില്ലാ മനസോടെയാണ്, കുറച്ചു കാലത്തിനു ശേഷം ഞാനതിനെ അവർക്ക് തിരികെ നൽകിയത്. ആ വീടോ അലമാരയോ പുസ്തകമോ ഇന്നീ ഭൂമിയിലില്ല.  പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പേ എങ്ങുനിന്നോ  ആ പുസ്തകം എന്റെ ഗ്രാമത്തിലേയ്ക്കെത്തിയത് എന്നെ വായനയുടെ ലഹരിയിലേയ്ക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാനായിരുന്നിരിക്കണം!

വായനയുടെ വഴികൾ പതിയെ മാറിത്തുടങ്ങിയത് അമ്മയുടെ മുറിയിലെ മേശപ്പുറത്ത് അടുക്കടുക്കായി സ്ഥാനം പിടിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴായിരുന്നു.  ഗ്രാമീണ വായനശാലയിൽ നിന്നും പതിവായി സൈക്കിളിലെത്തുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ.! എല്ലാ ആഴ്ചയും സൈക്കിൾക്കാരൻ പുതിയവ  കൊണ്ടുവന്ന് പഴയവ തിരികെ കൊണ്ടു പോകും. മുട്ടത്തുവർക്കിയും കാനവും കോട്ടയം പുഷ്പനാഥും എന്റെ കാന്തിക വലയത്തിലേയ്ക്കടുത്തില്ല. അവയ്ക്കിടയിൽ നിന്നും എന്റെ കയ്യിലേയ്ക്കെത്തിയ  "ടാർസൻ " എന്ന പുസ്തക പരമ്പര  വായിച്ച കാലത്തെ ഞാൻ സുവർണ്ണകാലമെന്ന് രേഖപ്പെടുത്താൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. പറമ്പായ പറമ്പൊക്കെയും കൊടും കാടുകളും വീട്ടിലെ പക്ഷിമൃഗാദികളെല്ലാം  വന്യജീവികളുമായി മാറുന്ന അത്ഭുതമായിരുന്നു പിന്നെ സംഭവിച്ചത്. ആരു പറഞ്ഞു എനിക്ക് ടാർസനെപ്പോലെ ഉച്ചത്തിലോളിയിടാനാവില്ലെന്ന്! ആരു പറഞ്ഞു എനിക്ക് വള്ളികളിലൂടെ മരത്തിൽ നിന്നും മരത്തിലേയ്ക്ക് നിഷ്പ്രയാസം കയറി മറിയാനാവില്ലെന്ന്!
തടസ്സങ്ങളേതുമില്ലാതെ, ഞാനെന്റെ ഭാവനാ ലോകത്ത് ടാർസനായി പരകായപ്രവേശം നടത്തി. അങ്ങനെ  ആദ്യമായി വായിച്ച നോവലായിരുന്നു, പല വോളിയങ്ങളിൽ വന്ന കാടിന്റെ കഥ പറയുന്ന ടാർസൻ. അത്രയും ആസ്വദിച്ച് വായിക്കാനും കഥാപാത്രവുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കാനുമായ പുസ്തകം.

പിന്നെയൊരെടുത്തു ചാട്ടം ഡ്രാക്കുളയിലേക്ക്! അന്ന് പഠിക്കുന്നത് അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ.   രാത്രികളിൽ  ദാഹിച്ചു മരിച്ചാലും വെള്ളം കുടിക്കാനെഴുന്നേൽക്കാൻ ഭയന്നും  ഒരു  മുറിയിൽ നിന്നും അടുത്ത മുറിയിലേക്ക്  പോകാനാവാതെ വിറച്ചും കഴിയുന്നതിന്റെ കാരണം എന്റെ പാഠപുസ്തകത്തിലൊളിപ്പിച്ച ഡ്രാക്കുളയാണെന്ന് കണ്ടു പിടിച്ച അമ്മയുടെ കയ്യിന്റെ ചൂടിന് അന്ന്  ഡ്രാക്കുളക്കൊട്ടാരത്തേക്കാൾ ഭീകരതയുണ്ടായിരുന്നു.
കോമ്പല്ല് പുറത്തേക്ക് നീണ്ട് മുഖം വിണ്ടുകീറി ചോരയൊലിപ്പിച്ച ഡ്രാക്കുള എന്റെ കഴുത്തിനു നേരെ ചായുന്നതോർത്ത് വിളറിയ രാവുകളിൽ നിന്ന് മോചനം നേടുന്നത്  വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാണ്.

പിന്നീടുള്ള വായന അടുക്കും ചിട്ടയും ഇല്ലാത്തത്! എന്തൊക്കെയോ ഏതൊക്കെയോ,  ഇംഗ്ലീഷും മലയാളവും..പത്മരാജനും പത്മനാഭനും മുകുന്ദനും മാധവിക്കുട്ടിയും എംടിയും ആൻ ഫ്രാങ്കും തൊട്ട് നീണ്ടു പോയ പട്ടിക..

 പറഞ്ഞല്ലോ പുസ്തകങ്ങൾ മാത്രമല്ല എന്റെ വായനയിലുൾപ്പെടുന്നത്. ഞാൻ മനുഷ്യരെ വായിക്കുന്നു, ജീവ ജാലങ്ങളെയൊക്കെയും വായിക്കുന്നു, ജീവിതങ്ങളെ വായിക്കുന്നു.
വായനയിലെന്റെ ഗുരുവായ എന്റെ അമ്മയിലൂടെ ഞാനെന്റെ ജീവിതം ജീവിക്കുന്നു.

വായന ലഹരിയാണ്, ഏകാന്ത രാവുകളിലെ വായന പ്രത്യേകിച്ചും. വായന കൂട്ടാണ്, അനുഭവമാണ്, ജീവിതത്തിനുള്ളിലെ ജീവിതമാണ്. എന്റെ എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും നല്ല വായനാവാരം നേരുന്നു.

2016, നവംബർ 21, തിങ്കളാഴ്‌ച

നക്ഷത്രരാവുകള്‍



നക്ഷത്രങ്ങൾ തേടിയായിരുന്നു വീണ്ടുമാ യാത്ര.... ഒരു ദശകം മുൻപ് എന്നെ അത്രയും കൊതിപ്പിച്ചൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. മൂന്നാം തവണ അതേ സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് പോകുമ്പോഴും മണലിലൂടെ ഉരുകിയൊലിക്കുന്ന ഓറഞ്ചു സൂര്യനെക്കാൾ എന്നെ ഭ്രമിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് ഏകാന്തസുന്ദരമായ മരുഭൂവിന്റെ തണുപ്പിലേയ്ക്ക് അഴിഞ്ഞൂർന്നു വീഴുന്ന, നക്ഷത്രങ്ങൾ അടുക്കി തുന്നിച്ചേർത്ത നിശയുടെ തിരശ്ശീല തന്നെയാണ്.


" ഓ.. നിശീഥിനീ... എത്രയോ നാളുകളായി ഞാൻ എന്നെത്തന്നെയും എന്റെ പ്രേമാഭാജനത്തെയും തിരയുകയാണ് .സമയം എന്റെ കൈകളിലൂടെ ഓടിമറയുമ്പോൾ മണൽക്കാട്ടിലെ മഴയേയും പൂന്തോട്ടങ്ങളെയും സ്വപ്നം കണ്ടു കൊണ്ട് ഞാൻ ഉണരുന്നു...ഹേ! മരുപുഷ്പമേ .. നിന്റെ ഇതളുകൾ മൂടുപടമഴിക്കുമ്പോൾ ഉതിരുന്ന ആ സുഗന്ധത്തോളം മറ്റൊന്നും തന്നെ അത്രമേൽ എന്നെ മനോവ്യഥയിൽ ആഴ്ത്തിയിട്ടില്ല.. ഓ.. നിശീഥിനീ...”


ആരുടെയോ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും ഒഴുകുന്ന പാട്ടിലൂടെ വഹൈബയുടെ ഹൃദയത്തിലേയ്ക്കു വാഹനം തെന്നി നീങ്ങി . നിരപ്പായ പാതകൾ അവസാനിയ്ക്കുമ്പോൾ മണലാരണ്യത്തിന്റെ അനന്തതയിലേയ്ക്ക് നീളുന്ന അറ്റം കാണാത്ത വഴികളിലൂടെ കുതിച്ചും മദിച്ചും ഉയർന്നും താഴ്ന്നും ഒരു നാഴികയോളം ഉലഞ്ഞുലഞ്ഞങ്ങനെ . ദശലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപേ കടൽ വഴിമാറി രൂപപ്പെട്ടുണ്ടായ മണൽക്കൂനകൾ ഇരുവശങ്ങളിലും! മണൽക്കൂനകളിൽ പലയിടങ്ങളിലും വിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന സ്ത്രീ സൌന്ദര്യം. മലർന്നും ചെരിഞ്ഞും ഇരുന്നും കിടന്നും വശ്യസുന്ദരരൂപങ്ങൾ. ഇടയ്ക്ക് മുളച്ചു നില്ക്കുന്ന കരുത്തൻ കുറ്റിച്ചെടികൾക്കിടയിൽ ഒറ്റയ്ക്കൊരു കിളി! വാഹനത്തിന്റെ ഇരമ്പൽ കേട്ട് അത് പറന്നകന്നു. 


ആയിരം രാവുകൾ എന്ന് പേരുള്ള രാജകീയ പാളയത്തിനകത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന് നിന്നപ്പോൾ മാത്രമാണ് അതുവരെ ഇളകിയാടി ഉലഞ്ഞ ശരീരം സന്തുലനാവസ്ഥയിൽ എത്തിയത്. 


ഇന്റർനെറ്റിനുള്ള പരിധിയില്ല . ഒരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ സമാധാനം. ഒരു ഇടവേള അതിൽ നിന്നും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ഒഴിവുദിനങ്ങൾ ഉത്കൃഷ്ടമാക്കാം.. 
ധ്യാനനിരതരായി അടുക്കോടെ അഴകോടെ കൊച്ചു കൊച്ചു കുടിലുകൾ! തണുപ്പ് കാലിന്നടിയിലൂടെ കയറാൻ തിരക്കു കൂട്ടി. അല്പമൊന്നു ക്ഷീണം മാറ്റിയിട്ടാവാം ബാക്കിയുള്ള പര്യവേക്ഷണം. മെത്തയെ പുല്കി കണ്ണുകളടച്ചു കിടന്നു. അസ്തമയം നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കൂടാ .. തട്ടിപിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു.. തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ സ്നാനം.. .മേല്ക്കൂരയില്ലാത്ത കുളിമുറികൾ..മുകളിലാകാശം. ഉയരത്തിൽ വളർന്നൊരു ഗാഫ് മരം കുളിമുറിയ്ക്ക് കുട പിടിയ്ക്കുന്നു. കഴുത്തിൽ തവിട്ടു നിറമുള്ള ഒരു കാക്കയും ചില ചെറു കിളികളും കൂടണയാൻ വെമ്പൽ കൊള്ളുന്നതാവാം, വല്ലാതെ ചിലയ്ക്കുന്നു. പ്രകൃതിയോടു ഇഴുകി ച്ചേർന്നൊരു കുളി.. തണുപ്പ് ശിരസ്സിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി കണ്ണുകളിൽ ഉന്മേഷം പകർന്നു. പുറത്ത് ഒട്ടകത്തിന്റെ കാലൊച്ച..


കുന്നിൻ പുറത്ത് കുങ്കുമച്ചെപ്പു തുറന്നു വീഴുന്നു. സൂര്യൻ താഴുകയാണ്. മണലിൽ കാലുകൾ പൂഴ്ത്തി കുന്നു കയറാൻ ഇനി വയ്യ. മുന്പൊക്കെ ആവേശത്തോടെ ഓടിക്കയറിയിട്ടുണ്ട്. കുന്നിന്റെ നെറുകയിലെത്തി സൂര്യനെ തൊട്ടിട്ടുണ്ട്. പൂഴി മണലിലൂടെ ചുവന്നു ചുവന്നു താഴേയ്ക്ക് ഇഴുകിയിട്ടുമുണ്ട്‌. ഇന്ന് സൂര്യൻ എന്നിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി വരട്ടെ. ഈ താഴ്വാരത്ത് ഞാൻ കാത്തിരിക്കട്ടെ. എന്റെ മനസ്സ് വായിച്ചിട്ടെന്നോണം രക്തപങ്കിലനായി ഒരു മന്ദസ്മിതം പടർത്തി സൂര്യൻ കുന്നിറങ്ങി എന്റെ നെഞ്ചിൽ വന്നസ്തമിച്ചു. ഉദയം കാക്കുന്നവർക്കായി തിരികെ പോകും വരെ ഇരുളിൽ എനിയ്ക്ക് ചൂട് പകർന്നു പഞ്ചാരമണലിലെ പൊന്നുസൂര്യൻ!
കസേരയെടുത്ത്‌ പുറത്തിട്ടു. നിശബ്ദത! ശൂന്യത. അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ മടിയിലെ പുസ്തകത്താളുകളിൽ തത്വ ചിന്തകൾ വിളങ്ങുന്നു... ! 

“എല്ലാം ഒരേ ഉറവിടത്തിൽ നിന്നും ഉണർന്നു വരുന്നു. 
പല പേരുകളാൽ വിളിയ്ക്കപ്പെടുന്നു..
ആ ഉറവിടം ഇരുളെന്നുവിളിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ കൂരിരുട്ട്. 
എല്ലാ നിഗൂഢതകളിലേയ്ക്കുമുള്ള വാതായനം..”

ഒറ്റയ്ക്കാവണമെന്ന് ഞാൻ കൊതിയ്ക്കാറുള്ളത് ഇത്തരം ധന്യ മുഹൂർത്തങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയാണ്! ഹോ! എന്തൊരു അപാരത! 
അരിക്കിലാമ്പുകൾ മുനിഞ്ഞു കത്തി നില്ക്കുന്ന വീതി കുറഞ്ഞ പാതയിലൂടെ നടന്നു. രാത്രിയിലും നീന്തൽക്കുളം സജീവം. കുളത്തിന്നരികിൽ സമുദ്രം ഉപേക്ഷിച്ച ഒരു കപ്പൽ. അതിൽ കുടിക്കാനുള്ള പാനീയങ്ങൾ ഒരുക്കി വെച്ചിരിയ്ക്കുന്നു . വെള്ളത്തിൽ കാലുകൾ മുട്ടിച്ചുനോക്കി. പല്ലുകൾ കൂട്ടിയിടിച്ചു.കരയിൽ വെറുതെ ഇരുന്നു..

പൂഴി മണലിൽ നിന്നും കണ്ടെടുക്കുന്ന കോടി വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ഫോസ്സിലുകൾ ഇവിടെ നിത്യസാധാരണമാണ്. ഒരു കൂറ്റൻ തിമിംഗലത്തിന്റെ അസ്ഥികൾ വഴിയരികിൽ സ്ഥാപിച്ചി രിക്കുന്നത് കണ്ടു. 

അത്താഴത്തിനുള്ള സമയമായി. ഭോജനശാലയിൽ ഒരു വശത്തായി പലതരം വിഭവങ്ങൾ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു.. സ്വാദുള്ള ഭക്ഷണം..വിനോദ സഞ്ചാരികളിൽ ഭൂരിഭാഗവും പാശ്ചാത്യർ ആയിരുന്നു..ബഹളങ്ങളില്ല.. മാന്യമായ പെരുമാറ്റം.
സംഗീത ഉപകരണങ്ങളുമായി മൂന്നു നാല് സ്വദേശികൾ താഴെ വിരിച്ചിട്ട പരവതാനിയിൽ വന്നിരുന്നു..അവർ പാടാൻ തുടങ്ങി...ശ്രുതി മധുരമായ ഗാനങ്ങൾ..ഒരു പാട്ടിന്റെ അർത്ഥംചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ അതൊരിക്കൽ കൂടി പാടണം എന്ന് പറയാൻ തോന്നി. എനിക്ക് വേണ്ടി അവർ ഒരിക്കൽ കൂടി സന്തോഷത്തോടെ പാടി . എന്റെ ആത്മാവിൽ നിറയുകയായിരുന്നു ആ വരികൾ. 

"ഓ! നീയെത്ര അനിർവചനീയം..എത്ര ലഘുതരം.!. ഈ നിശ്ചലതയുടെ നീർച്ചുഴിയിൽ പെട്ട് ഞാനുഴറുമ്പോൾ എങ്ങനെ എന്റെ ആത്മാവിനു ഇളകാതിരിയ്ക്കാനാവും..എന്റെ കടൽ അതേ കടലിൽ തന്നെ മുങ്ങിപ്പോയി , ഞാൻ കരയില്ലാത്ത കടലായി മാറുന്നു.. ഹോ എത്ര വിചിത്രം ! ഞാനെന്റെ ആത്മാവിനോട് പറഞ്ഞു നീയാണെന്റെ കണ്ണുകളുടെ വെളിച്ചമെന്ന് ...അപ്പോൾ ആത്മാവ് പറഞ്ഞു ഞാനുണ്ടെങ്കിൽ നിനക്ക് കണ്ണുകളേ വേണ്ടെന്ന്‌. ചന്ദ്രനെപ്പോലെ , ശൂന്യതയിലൂടെ കാലുകളില്ലാതെ ഞാൻ എത്ര വേഗത്തിലോടുന്നു..ഓ! നീയെത്ര അനിർവചനീയം..എത്ര ലഘുതരം!.”


തണുപ്പ് കൂടി വന്നു.. തിരികെ മുറിയിലേയ്ക്ക് നടന്നു. .. ആകാശം കറുത്തിരിക്കുന്നു . നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഭംഗി അവർണ്ണനീയം. എന്നാലും ആയില്ല.. ഞാൻ കൊതിക്കുന്ന കാഴ്ച ആയില്ല..അതിനിനിയും കാത്തിരിക്കേണ്ടതുണ്ട് .. വീണ്ടും കുറച്ചു വായനയ്ക്ക് ശേഷം ഉറക്കം കാത്തു കിടന്നു. 


ഗാഢനിദ്രയിൽ നിന്നും ആരോ വിളിച്ചുണർത്തിയ പോലെ . പുലർച്ചെ മൂന്നു മണി.. .എഴുന്നേറ്റു ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു.. ഒട്ടും പേടി തോന്നിയില്ല.. ഈ നിമിഷത്തിനു വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ കാത്തത്.. ഈ കാഴ്ചക്ക് വേണ്ടി മാത്രം.. . തിങ്കൾ പോയ്‌ മറഞ്ഞിരുന്നു. കറുത്ത ആകാശത്ത്, ഇടയില്ലാതെ തുരു തുരാ വിതറിയ വെള്ളി നക്ഷത്രങ്ങൾ .. വന്യമായ മനോഹാരിത.. ഈ രമണീയഭൂമികയിൽ ഞാനും നക്ഷത്രങ്ങളും മാത്രമായ അസുലഭ നിമിഷങ്ങൾ.. കയ്യെത്തിച്ചും ചുംബിച്ചും കോരിയെടുത്തു ഞാനവയെ ..ആ അമൂർത്ത നിമിഷത്തിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതാവുമായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ധന്യയാകുമായിരുന്നു..അത്രമേൽ എന്നെ ഭ്രമിപ്പിച്ച കാഴ്ചയായിരുന്നു ആ നക്ഷത്ര രാവിലെ ഏകാന്ത സൌന്ദര്യം..