2017, ജൂൺ 20, ചൊവ്വാഴ്ച

തീപ്പക്ഷിക്കാലം

വിപുലമായതല്ലെങ്കിലും വായനയുണ്ട്, പുസ്തകങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ജീവിതങ്ങളും മനസുകളും വായിക്കാറുണ്ട്.  അറിഞ്ഞതെത്രയോ തുച്ഛം എന്ന ബോധമുണ്ടെങ്കിലും അറിഞ്ഞതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാനും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ആസ്വദിക്കാനും അതിലേറെ അത്ഭുതപ്പെടാനുമൊക്കെയായി പകുത്തുപകുത്തു പോകുമിങ്ങനെ സമയം.
ജീവിതം നീണ്ടൊരു പഠനമാണല്ലോ, സ്വന്തം ജീവിതവും ചുറ്റുവട്ടങ്ങളിൽ കണ്ടതും കേട്ടതും വായിച്ചതുമെല്ലാം  അതിൽ മാറിയും മറിഞ്ഞും തിരിഞ്ഞും വരും.

സോവിയറ്റ് നാടിന്റെ മിനുമിനുത്ത പേജുകളിലെ കാണാത്ത, അറിയാത്ത സ്ഥലകാലചിത്രങ്ങൾ മറിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടായിരുന്നു  വായനയുടെ കന്നി കുറിമാനം ഒരുങ്ങിയത്. കഥയറിയാതെ ആട്ടം കാണുന്ന കുട്ടിക്കൗതുകം താളുകളുടെ പുതു മണത്തെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുറങ്ങുമ്പോൾ വയസ് ഏഴ്.

പൂമ്പാറ്റ, ബാലരമ, ബാലമംഗളം എന്നിവയേക്കാൾ പ്രിയം അമ്പിളിമാമനും അമർചിത്രകഥകളുമായിരുന്നു. വേതാളത്തെ തോളിലേറ്റുന്ന വിക്രമാദിത്യനും വേതാളകഥകളും ജിഞ്ജാസയുടെ മുനമ്പുകളായിരുന്നു.  ഉത്തരം പറയാനാകാതെ വിക്രമാദിത്യന്റെ തല ചിന്നിച്ചിതറുമോയെന്ന് ചെവി പൊത്തി തുടരുന്ന വായനയുടെ അന്ത്യത്തിൽ നിരാശയോടെ മരത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന വേതാളം നല്കിയ ആശ്വാസത്തിന് അടുത്ത വേതാളകഥ വായിച്ചു തുടങ്ങും വരേയേ ആയുസുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

പിന്നെയാണാ തീപ്പക്ഷിക്കാലം.

അടുത്ത ബന്ധുവീട്ടിലെ മരയലമാരയിലിടം പിടിച്ച "The Fire Bird " ന്റെ മലയാളതർജ്ജമ "തീപ്പക്ഷി ", എത്ര തവണയെന്ന് എനിക്ക് പോലും തീർച്ചയില്ലാത്തത്ര വായിച്ച ഏക പുസ്തകം. ആദ്യമായി സ്വന്തമാക്കണമെന്ന് കൊതിച്ച പുസ്തകവും  "തീപ്പക്ഷി "തന്നെ.  നീണ്ട വാലുകളുള്ള ചുവന്ന പക്ഷിയെത്തേടി   മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ  അവരുടെ വീട്ടിലെ ആ കുടുസുമുറിയിലേയ്ക്കെത്തുമായിരുന്നു. അവിടെയിരുന്ന് ഒറ്റശ്വാസത്തിന് തീപ്പക്ഷിയെ വായിച്ചു തീരുമ്പോൾ ഭാവനയുടെ കടലുകളും കാടുകളും താണ്ടി ഞാനുമാ മാന്ത്രികോദ്യാനത്തിലെത്തുമായിരുന്നു.
പക്ഷിയെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോരും നേരമുള്ള  സങ്കടം മറികടക്കാനാവാതെ  ഒടുവിൽ കടമായി ചോദിച്ച് തീപ്പക്ഷിയെ എന്നോടൊപ്പം കൂട്ടി. എത്രയോ എത്രയോ  തവണ ഞാനാ പക്ഷിയോടൊപ്പം മാന്ത്രിക ആരാമത്തിലേയ്ക്ക് സ്വപ്നച്ചിറകടിച്ച് പറന്നു!  മനസില്ലാ മനസോടെയാണ്, കുറച്ചു കാലത്തിനു ശേഷം ഞാനതിനെ അവർക്ക് തിരികെ നൽകിയത്. ആ വീടോ അലമാരയോ പുസ്തകമോ ഇന്നീ ഭൂമിയിലില്ല.  പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പേ എങ്ങുനിന്നോ  ആ പുസ്തകം എന്റെ ഗ്രാമത്തിലേയ്ക്കെത്തിയത് എന്നെ വായനയുടെ ലഹരിയിലേയ്ക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാനായിരുന്നിരിക്കണം!

വായനയുടെ വഴികൾ പതിയെ മാറിത്തുടങ്ങിയത് അമ്മയുടെ മുറിയിലെ മേശപ്പുറത്ത് അടുക്കടുക്കായി സ്ഥാനം പിടിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴായിരുന്നു.  ഗ്രാമീണ വായനശാലയിൽ നിന്നും പതിവായി സൈക്കിളിലെത്തുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ.! എല്ലാ ആഴ്ചയും സൈക്കിൾക്കാരൻ പുതിയവ  കൊണ്ടുവന്ന് പഴയവ തിരികെ കൊണ്ടു പോകും. മുട്ടത്തുവർക്കിയും കാനവും കോട്ടയം പുഷ്പനാഥും എന്റെ കാന്തിക വലയത്തിലേയ്ക്കടുത്തില്ല. അവയ്ക്കിടയിൽ നിന്നും എന്റെ കയ്യിലേയ്ക്കെത്തിയ  "ടാർസൻ " എന്ന പുസ്തക പരമ്പര  വായിച്ച കാലത്തെ ഞാൻ സുവർണ്ണകാലമെന്ന് രേഖപ്പെടുത്താൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. പറമ്പായ പറമ്പൊക്കെയും കൊടും കാടുകളും വീട്ടിലെ പക്ഷിമൃഗാദികളെല്ലാം  വന്യജീവികളുമായി മാറുന്ന അത്ഭുതമായിരുന്നു പിന്നെ സംഭവിച്ചത്. ആരു പറഞ്ഞു എനിക്ക് ടാർസനെപ്പോലെ ഉച്ചത്തിലോളിയിടാനാവില്ലെന്ന്! ആരു പറഞ്ഞു എനിക്ക് വള്ളികളിലൂടെ മരത്തിൽ നിന്നും മരത്തിലേയ്ക്ക് നിഷ്പ്രയാസം കയറി മറിയാനാവില്ലെന്ന്!
തടസ്സങ്ങളേതുമില്ലാതെ, ഞാനെന്റെ ഭാവനാ ലോകത്ത് ടാർസനായി പരകായപ്രവേശം നടത്തി. അങ്ങനെ  ആദ്യമായി വായിച്ച നോവലായിരുന്നു, പല വോളിയങ്ങളിൽ വന്ന കാടിന്റെ കഥ പറയുന്ന ടാർസൻ. അത്രയും ആസ്വദിച്ച് വായിക്കാനും കഥാപാത്രവുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കാനുമായ പുസ്തകം.

പിന്നെയൊരെടുത്തു ചാട്ടം ഡ്രാക്കുളയിലേക്ക്! അന്ന് പഠിക്കുന്നത് അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ.   രാത്രികളിൽ  ദാഹിച്ചു മരിച്ചാലും വെള്ളം കുടിക്കാനെഴുന്നേൽക്കാൻ ഭയന്നും  ഒരു  മുറിയിൽ നിന്നും അടുത്ത മുറിയിലേക്ക്  പോകാനാവാതെ വിറച്ചും കഴിയുന്നതിന്റെ കാരണം എന്റെ പാഠപുസ്തകത്തിലൊളിപ്പിച്ച ഡ്രാക്കുളയാണെന്ന് കണ്ടു പിടിച്ച അമ്മയുടെ കയ്യിന്റെ ചൂടിന് അന്ന്  ഡ്രാക്കുളക്കൊട്ടാരത്തേക്കാൾ ഭീകരതയുണ്ടായിരുന്നു.
കോമ്പല്ല് പുറത്തേക്ക് നീണ്ട് മുഖം വിണ്ടുകീറി ചോരയൊലിപ്പിച്ച ഡ്രാക്കുള എന്റെ കഴുത്തിനു നേരെ ചായുന്നതോർത്ത് വിളറിയ രാവുകളിൽ നിന്ന് മോചനം നേടുന്നത്  വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാണ്.

പിന്നീടുള്ള വായന അടുക്കും ചിട്ടയും ഇല്ലാത്തത്! എന്തൊക്കെയോ ഏതൊക്കെയോ,  ഇംഗ്ലീഷും മലയാളവും..പത്മരാജനും പത്മനാഭനും മുകുന്ദനും മാധവിക്കുട്ടിയും എംടിയും ആൻ ഫ്രാങ്കും തൊട്ട് നീണ്ടു പോയ പട്ടിക..

 പറഞ്ഞല്ലോ പുസ്തകങ്ങൾ മാത്രമല്ല എന്റെ വായനയിലുൾപ്പെടുന്നത്. ഞാൻ മനുഷ്യരെ വായിക്കുന്നു, ജീവ ജാലങ്ങളെയൊക്കെയും വായിക്കുന്നു, ജീവിതങ്ങളെ വായിക്കുന്നു.
വായനയിലെന്റെ ഗുരുവായ എന്റെ അമ്മയിലൂടെ ഞാനെന്റെ ജീവിതം ജീവിക്കുന്നു.

വായന ലഹരിയാണ്, ഏകാന്ത രാവുകളിലെ വായന പ്രത്യേകിച്ചും. വായന കൂട്ടാണ്, അനുഭവമാണ്, ജീവിതത്തിനുള്ളിലെ ജീവിതമാണ്. എന്റെ എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും നല്ല വായനാവാരം നേരുന്നു.

2016, നവംബർ 21, തിങ്കളാഴ്‌ച

നക്ഷത്രരാവുകള്‍



നക്ഷത്രങ്ങൾ തേടിയായിരുന്നു വീണ്ടുമാ യാത്ര.... ഒരു ദശകം മുൻപ് എന്നെ അത്രയും കൊതിപ്പിച്ചൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. മൂന്നാം തവണ അതേ സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് പോകുമ്പോഴും മണലിലൂടെ ഉരുകിയൊലിക്കുന്ന ഓറഞ്ചു സൂര്യനെക്കാൾ എന്നെ ഭ്രമിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് ഏകാന്തസുന്ദരമായ മരുഭൂവിന്റെ തണുപ്പിലേയ്ക്ക് അഴിഞ്ഞൂർന്നു വീഴുന്ന, നക്ഷത്രങ്ങൾ അടുക്കി തുന്നിച്ചേർത്ത നിശയുടെ തിരശ്ശീല തന്നെയാണ്.


" ഓ.. നിശീഥിനീ... എത്രയോ നാളുകളായി ഞാൻ എന്നെത്തന്നെയും എന്റെ പ്രേമാഭാജനത്തെയും തിരയുകയാണ് .സമയം എന്റെ കൈകളിലൂടെ ഓടിമറയുമ്പോൾ മണൽക്കാട്ടിലെ മഴയേയും പൂന്തോട്ടങ്ങളെയും സ്വപ്നം കണ്ടു കൊണ്ട് ഞാൻ ഉണരുന്നു...ഹേ! മരുപുഷ്പമേ .. നിന്റെ ഇതളുകൾ മൂടുപടമഴിക്കുമ്പോൾ ഉതിരുന്ന ആ സുഗന്ധത്തോളം മറ്റൊന്നും തന്നെ അത്രമേൽ എന്നെ മനോവ്യഥയിൽ ആഴ്ത്തിയിട്ടില്ല.. ഓ.. നിശീഥിനീ...”


ആരുടെയോ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും ഒഴുകുന്ന പാട്ടിലൂടെ വഹൈബയുടെ ഹൃദയത്തിലേയ്ക്കു വാഹനം തെന്നി നീങ്ങി . നിരപ്പായ പാതകൾ അവസാനിയ്ക്കുമ്പോൾ മണലാരണ്യത്തിന്റെ അനന്തതയിലേയ്ക്ക് നീളുന്ന അറ്റം കാണാത്ത വഴികളിലൂടെ കുതിച്ചും മദിച്ചും ഉയർന്നും താഴ്ന്നും ഒരു നാഴികയോളം ഉലഞ്ഞുലഞ്ഞങ്ങനെ . ദശലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപേ കടൽ വഴിമാറി രൂപപ്പെട്ടുണ്ടായ മണൽക്കൂനകൾ ഇരുവശങ്ങളിലും! മണൽക്കൂനകളിൽ പലയിടങ്ങളിലും വിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന സ്ത്രീ സൌന്ദര്യം. മലർന്നും ചെരിഞ്ഞും ഇരുന്നും കിടന്നും വശ്യസുന്ദരരൂപങ്ങൾ. ഇടയ്ക്ക് മുളച്ചു നില്ക്കുന്ന കരുത്തൻ കുറ്റിച്ചെടികൾക്കിടയിൽ ഒറ്റയ്ക്കൊരു കിളി! വാഹനത്തിന്റെ ഇരമ്പൽ കേട്ട് അത് പറന്നകന്നു. 


ആയിരം രാവുകൾ എന്ന് പേരുള്ള രാജകീയ പാളയത്തിനകത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന് നിന്നപ്പോൾ മാത്രമാണ് അതുവരെ ഇളകിയാടി ഉലഞ്ഞ ശരീരം സന്തുലനാവസ്ഥയിൽ എത്തിയത്. 


ഇന്റർനെറ്റിനുള്ള പരിധിയില്ല . ഒരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ സമാധാനം. ഒരു ഇടവേള അതിൽ നിന്നും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ഒഴിവുദിനങ്ങൾ ഉത്കൃഷ്ടമാക്കാം.. 
ധ്യാനനിരതരായി അടുക്കോടെ അഴകോടെ കൊച്ചു കൊച്ചു കുടിലുകൾ! തണുപ്പ് കാലിന്നടിയിലൂടെ കയറാൻ തിരക്കു കൂട്ടി. അല്പമൊന്നു ക്ഷീണം മാറ്റിയിട്ടാവാം ബാക്കിയുള്ള പര്യവേക്ഷണം. മെത്തയെ പുല്കി കണ്ണുകളടച്ചു കിടന്നു. അസ്തമയം നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കൂടാ .. തട്ടിപിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു.. തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ സ്നാനം.. .മേല്ക്കൂരയില്ലാത്ത കുളിമുറികൾ..മുകളിലാകാശം. ഉയരത്തിൽ വളർന്നൊരു ഗാഫ് മരം കുളിമുറിയ്ക്ക് കുട പിടിയ്ക്കുന്നു. കഴുത്തിൽ തവിട്ടു നിറമുള്ള ഒരു കാക്കയും ചില ചെറു കിളികളും കൂടണയാൻ വെമ്പൽ കൊള്ളുന്നതാവാം, വല്ലാതെ ചിലയ്ക്കുന്നു. പ്രകൃതിയോടു ഇഴുകി ച്ചേർന്നൊരു കുളി.. തണുപ്പ് ശിരസ്സിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി കണ്ണുകളിൽ ഉന്മേഷം പകർന്നു. പുറത്ത് ഒട്ടകത്തിന്റെ കാലൊച്ച..


കുന്നിൻ പുറത്ത് കുങ്കുമച്ചെപ്പു തുറന്നു വീഴുന്നു. സൂര്യൻ താഴുകയാണ്. മണലിൽ കാലുകൾ പൂഴ്ത്തി കുന്നു കയറാൻ ഇനി വയ്യ. മുന്പൊക്കെ ആവേശത്തോടെ ഓടിക്കയറിയിട്ടുണ്ട്. കുന്നിന്റെ നെറുകയിലെത്തി സൂര്യനെ തൊട്ടിട്ടുണ്ട്. പൂഴി മണലിലൂടെ ചുവന്നു ചുവന്നു താഴേയ്ക്ക് ഇഴുകിയിട്ടുമുണ്ട്‌. ഇന്ന് സൂര്യൻ എന്നിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി വരട്ടെ. ഈ താഴ്വാരത്ത് ഞാൻ കാത്തിരിക്കട്ടെ. എന്റെ മനസ്സ് വായിച്ചിട്ടെന്നോണം രക്തപങ്കിലനായി ഒരു മന്ദസ്മിതം പടർത്തി സൂര്യൻ കുന്നിറങ്ങി എന്റെ നെഞ്ചിൽ വന്നസ്തമിച്ചു. ഉദയം കാക്കുന്നവർക്കായി തിരികെ പോകും വരെ ഇരുളിൽ എനിയ്ക്ക് ചൂട് പകർന്നു പഞ്ചാരമണലിലെ പൊന്നുസൂര്യൻ!
കസേരയെടുത്ത്‌ പുറത്തിട്ടു. നിശബ്ദത! ശൂന്യത. അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ മടിയിലെ പുസ്തകത്താളുകളിൽ തത്വ ചിന്തകൾ വിളങ്ങുന്നു... ! 

“എല്ലാം ഒരേ ഉറവിടത്തിൽ നിന്നും ഉണർന്നു വരുന്നു. 
പല പേരുകളാൽ വിളിയ്ക്കപ്പെടുന്നു..
ആ ഉറവിടം ഇരുളെന്നുവിളിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ കൂരിരുട്ട്. 
എല്ലാ നിഗൂഢതകളിലേയ്ക്കുമുള്ള വാതായനം..”

ഒറ്റയ്ക്കാവണമെന്ന് ഞാൻ കൊതിയ്ക്കാറുള്ളത് ഇത്തരം ധന്യ മുഹൂർത്തങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയാണ്! ഹോ! എന്തൊരു അപാരത! 
അരിക്കിലാമ്പുകൾ മുനിഞ്ഞു കത്തി നില്ക്കുന്ന വീതി കുറഞ്ഞ പാതയിലൂടെ നടന്നു. രാത്രിയിലും നീന്തൽക്കുളം സജീവം. കുളത്തിന്നരികിൽ സമുദ്രം ഉപേക്ഷിച്ച ഒരു കപ്പൽ. അതിൽ കുടിക്കാനുള്ള പാനീയങ്ങൾ ഒരുക്കി വെച്ചിരിയ്ക്കുന്നു . വെള്ളത്തിൽ കാലുകൾ മുട്ടിച്ചുനോക്കി. പല്ലുകൾ കൂട്ടിയിടിച്ചു.കരയിൽ വെറുതെ ഇരുന്നു..

പൂഴി മണലിൽ നിന്നും കണ്ടെടുക്കുന്ന കോടി വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ഫോസ്സിലുകൾ ഇവിടെ നിത്യസാധാരണമാണ്. ഒരു കൂറ്റൻ തിമിംഗലത്തിന്റെ അസ്ഥികൾ വഴിയരികിൽ സ്ഥാപിച്ചി രിക്കുന്നത് കണ്ടു. 

അത്താഴത്തിനുള്ള സമയമായി. ഭോജനശാലയിൽ ഒരു വശത്തായി പലതരം വിഭവങ്ങൾ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു.. സ്വാദുള്ള ഭക്ഷണം..വിനോദ സഞ്ചാരികളിൽ ഭൂരിഭാഗവും പാശ്ചാത്യർ ആയിരുന്നു..ബഹളങ്ങളില്ല.. മാന്യമായ പെരുമാറ്റം.
സംഗീത ഉപകരണങ്ങളുമായി മൂന്നു നാല് സ്വദേശികൾ താഴെ വിരിച്ചിട്ട പരവതാനിയിൽ വന്നിരുന്നു..അവർ പാടാൻ തുടങ്ങി...ശ്രുതി മധുരമായ ഗാനങ്ങൾ..ഒരു പാട്ടിന്റെ അർത്ഥംചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ അതൊരിക്കൽ കൂടി പാടണം എന്ന് പറയാൻ തോന്നി. എനിക്ക് വേണ്ടി അവർ ഒരിക്കൽ കൂടി സന്തോഷത്തോടെ പാടി . എന്റെ ആത്മാവിൽ നിറയുകയായിരുന്നു ആ വരികൾ. 

"ഓ! നീയെത്ര അനിർവചനീയം..എത്ര ലഘുതരം.!. ഈ നിശ്ചലതയുടെ നീർച്ചുഴിയിൽ പെട്ട് ഞാനുഴറുമ്പോൾ എങ്ങനെ എന്റെ ആത്മാവിനു ഇളകാതിരിയ്ക്കാനാവും..എന്റെ കടൽ അതേ കടലിൽ തന്നെ മുങ്ങിപ്പോയി , ഞാൻ കരയില്ലാത്ത കടലായി മാറുന്നു.. ഹോ എത്ര വിചിത്രം ! ഞാനെന്റെ ആത്മാവിനോട് പറഞ്ഞു നീയാണെന്റെ കണ്ണുകളുടെ വെളിച്ചമെന്ന് ...അപ്പോൾ ആത്മാവ് പറഞ്ഞു ഞാനുണ്ടെങ്കിൽ നിനക്ക് കണ്ണുകളേ വേണ്ടെന്ന്‌. ചന്ദ്രനെപ്പോലെ , ശൂന്യതയിലൂടെ കാലുകളില്ലാതെ ഞാൻ എത്ര വേഗത്തിലോടുന്നു..ഓ! നീയെത്ര അനിർവചനീയം..എത്ര ലഘുതരം!.”


തണുപ്പ് കൂടി വന്നു.. തിരികെ മുറിയിലേയ്ക്ക് നടന്നു. .. ആകാശം കറുത്തിരിക്കുന്നു . നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഭംഗി അവർണ്ണനീയം. എന്നാലും ആയില്ല.. ഞാൻ കൊതിക്കുന്ന കാഴ്ച ആയില്ല..അതിനിനിയും കാത്തിരിക്കേണ്ടതുണ്ട് .. വീണ്ടും കുറച്ചു വായനയ്ക്ക് ശേഷം ഉറക്കം കാത്തു കിടന്നു. 


ഗാഢനിദ്രയിൽ നിന്നും ആരോ വിളിച്ചുണർത്തിയ പോലെ . പുലർച്ചെ മൂന്നു മണി.. .എഴുന്നേറ്റു ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു.. ഒട്ടും പേടി തോന്നിയില്ല.. ഈ നിമിഷത്തിനു വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ കാത്തത്.. ഈ കാഴ്ചക്ക് വേണ്ടി മാത്രം.. . തിങ്കൾ പോയ്‌ മറഞ്ഞിരുന്നു. കറുത്ത ആകാശത്ത്, ഇടയില്ലാതെ തുരു തുരാ വിതറിയ വെള്ളി നക്ഷത്രങ്ങൾ .. വന്യമായ മനോഹാരിത.. ഈ രമണീയഭൂമികയിൽ ഞാനും നക്ഷത്രങ്ങളും മാത്രമായ അസുലഭ നിമിഷങ്ങൾ.. കയ്യെത്തിച്ചും ചുംബിച്ചും കോരിയെടുത്തു ഞാനവയെ ..ആ അമൂർത്ത നിമിഷത്തിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതാവുമായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ധന്യയാകുമായിരുന്നു..അത്രമേൽ എന്നെ ഭ്രമിപ്പിച്ച കാഴ്ചയായിരുന്നു ആ നക്ഷത്ര രാവിലെ ഏകാന്ത സൌന്ദര്യം..

2016, നവംബർ 3, വ്യാഴാഴ്‌ച

കൊടുംവേദനയുടെയും , അതിജീവനത്തിന്റെയും പാഠപുസ്തകം -





http://thasrak.com/pusthaka_nadavazhiyile_nerambukal.php തസറാക്ക് ഇ മാഗസിനില്‍ വന്ന എന്‍റെ വായനാനുഭവം...

അറുന്നൂറ്റി മുപ്പത്തിയൊൻപതു താളുകളിൽ ഉള്ളടക്കം ചെയ്ത ‘കൊടുംവേദനയുടെ പുസ്തകം’ എന്നതിൽ കുറഞ്ഞൊരു വിശേഷണവും ഷെമിയുടെ "നടവഴിയിലെ നേരുകൾ"ക്കു നൽകാനാവില്ല. അല്പം ഭാവന കലർന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയുമ്പോഴും യാഥാർത്ഥ്യത്തെ മറികടക്കുന്ന ഒരു കാല്പനികതയും ഈ പുസ്തകം അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നില്ല.വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഹൃദയത്തിൽ കോറിവരയ്ക്കും പോലുള്ള നീറ്റൽ. യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിന്‍റെ തീപ്പൊള്ളല്‍ കൊണ്ട് അകം വേവുന്ന അസ്വസ്ഥത. ലോകത്തെ മുഴുവനായും എക്കാലത്തും ഭീതിയിലാഴ്ത്തിയിട്ടുള്ള വിശപ്പ്‌ എന്ന ഭീകരാവസ്ഥ. ഓരോ താളിലുമെന്നോണം അതിന്‍റെ അടയാളം ഊട്ടിയുറപ്പിക്കുന്നു ഷെമി തന്റെ നടവഴികളിൽ.


കയറിക്കിടക്കാൻ ഒരു മേൽക്കൂരയില്ലാതെ, ദേഹം ചൊറിഞ്ഞു പൊട്ടാതിരിയ്ക്കാന്‍ വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലും കുളിയ്ക്കാൻ ഒരിറ്റു വെള്ളമില്ലാതെ, കുളിച്ചുമാറാന്‍ ഒരു വസ്ത്രമില്ലാതെ, മണ്ണിലമർന്നിരുന്നല്ലാതെ ആർത്തവ രക്തം താഴെയിറ്റാതെ തടയാൻ ഒരു പഴന്തുണിക്കഷ്ണമെങ്കിലുമില്ലാതെ, വേദനയെന്ന വാക്ക് ഒരായിരം ദംഷ്ട്രങ്ങളോടെ, അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ആര്‍ത്തട്ടഹസിച്ചു ഭയപ്പെടുത്തുക തന്നെ ചെയ്യുന്നു ഈ പുസ്തകത്തിൽ.

തീയിൽ കുരുത്ത്ഒരു ചെടിയോ മരമോ ആവാനായുള്ള ശ്രമത്തിലൂടെ തോൽവിയെ അകലേ ക്ക്‌ ആട്ടിപ്പായിച്ച് അതിജീവനത്തിന്റെ അതിമഹത്തായ മാതൃകയാവലിലൂടെ പഠനത്തിൽ അത്രയേറെ മിടുക്കിയായിരുന്നിട്ടും അതിനുള്ള അവസരങ്ങള്‍ നിഷേധിയ്ക്കപ്പെട്ടതിലൂടെ ഈ തെരുവിന്റെ കുട്ടി, എഴുത്തുകാരി, ഷെമി നമ്മെ അനിർവചനീയമായ ഒരവസ്ഥയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട് നീറ്റുന്നു.

ഉപ്പയും ഉമ്മയും പതിമൂന്ന് സഹോദരങ്ങളും അടങ്ങുന്ന കുടുംബത്തില്‍ എന്നും കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നത്‌ പട്ടിണിയും പീഢനവും മോഹഭംഗങ്ങളും മാത്രം! 

വടക്കൻ 
 കേരളത്തിന്‍റെ തനതായ ഗ്രാമീണ ഭാഷയില്‍ വരച്ചിട്ട മലബാറിലെ മുസ്ലീം കുടുംബജീവിതങ്ങളുടെ തുറന്ന കാഴ്ചയാണ്കനലണയാത്ത അടുപ്പിലേയ്ക്ക് തലയിട്ടൂതുന്ന ഉമ്മയുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകുമ്പോള്‍ പുകയേറ്റു നീറിയിട്ടല്ല മറിച്ച് ആഗ്രഹങ്ങളെ ആട്ടിയോടിച്ച കുഞ്ഞാമിയെന്ന സ്വന്തം ഉമ്മയുടെ അനാഥത്വത്തിന്‍റെ മായാത്ത ഓര്‍മയില്‍ നിന്നുമുതിരുന്ന കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികളാണ് അതെന്ന്‍ കൊച്ചുകഥാകാരി മനസ്സിലാക്കുന്നു. അഭിമാനം വെടിഞ്ഞ് വീടുവീടാന്തരം കയറി ഇരന്നും അവകാശപ്പെട്ട സക്കാത്ത് ചോദിച്ചു വാങ്ങിയും മക്കള്‍ക്കായി അന്നമെത്തിയ്ക്കുന്ന ഉമ്മയും ക്ഷയ രോഗിയായ ഉപ്പയും സഹോദരികളെ പിഴിഞ്ഞൂറ്റി ജീവിക്കുന്ന നാല് സഹോദരന്മാരും വായനക്കാരുടെ മനസ്സിലേയ്ക്ക് നിസ്സഹായതയായും വെറുപ്പായും നിഷ്പ്രയാസം കുടിയേറുന്നുണ്ട്.

ഉപ്പയുടെയും ഉമ്മയുടെയും മരണാനന്തരം പതിമൂന്നാം വയസ്സില്‍ സഹോദരങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം തെരുവിലേയ്ക്കും അവിടെനിന്നും അനാഥാലയത്തിന്‍റെ അഴുകിയ ഉള്ളറയിലേയ്ക്കും ഗതികേടിനാല്‍ തളച്ചിടപ്പെടുന്ന കഥാകാരി വഴിവിട്ട ബന്ധങ്ങളുടെയും അവിഹിതഗര്‍ഭങ്ങളുടെയും ഇരുണ്ട വഴികള്‍ കണ്ട് പകച്ച്‌ രക്ഷപ്പെടാനുള്ള പഴുതുകള്‍ നിരന്തരം തേടുമ്പോള്‍ സഹായിക്കാനാവുന്നില്ലല്ലോ എന്ന ശ്വാസം മുട്ടൽ നമ്മെ വന്നു മൂടുന്നുണ്ട്.‘ജീവിതം മുളയിടാന്‍ ഗര്‍ഭപാത്രവും വളര്‍ത്താന്‍ സ്തനയിടവും ഉണ്ടായിപ്പോയതാണ് പെണ്ണിന്റെ ഭാഗ്യഭംഗം അത് മനുഷ്യനിലായാലും മൃഗങ്ങളിലായാലും’ എന്ന് പുസ്തകത്തിന്‍റെ ആദ്യഭാഗത്ത് കഥാകാരി പറയുമ്പോള്‍ മാതൃത്വം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും കഥാകാരിയെ അങ്ങനെ ചിന്തിപ്പിച്ചതിന്റെ കാരണം തീയിലുരുകിയ ഈ ജീവിതം തന്നെയാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമില്ല.


അത്രമേല്‍ ദുരിതപൂര്‍ണ്ണമായ ജീവിതത്താല്‍ വലിച്ചിഴയ്ക്കപ്പെട്ടു മുന്നോട്ടുപോകുമ്പോഴും, സഹജീവികളോടും കൂടപ്പിറപ്പുകളോടുമുള്ള കറയില്ലാത്ത സ്നേഹവും കരുണയും കഥാകാരിയുടെ ഹൃദയ വിശാലതയുടെ ആഴമറിയിയ്ക്കുകയാണ്.പുസ്തകത്തിന്‍റെ പുറംചട്ടയിൽ തട്ടമിട്ട് തലയെടുപ്പോടെ നിൽക്കുന്ന എഴുത്തുകാരിയുടെ ചിത്രം അകത്തെ താളുകളിലൂടെ കുഞ്ഞായും കുമാരിയായും കാമുകിയായും അമ്മയായും ഒത്തൊരു പെണ്ണായും തളർച്ചകളിലും തളരാതെ പതറിയിട്ടും പതറാതെ സഹനത്തിന്റെയും ക്ഷമയുടെയും ഉൾക്കരുത്തിന്റെയും തേജസുറ്റ മുദ്രയായി വായനക്കാരുടെ ഉള്ളിൽ കൊത്തിവയ്ക്കപ്പെടുന്നുണ്ട് .


പാകപ്പിഴകളിലേയ്ക്കും കുറവുകളിലേയ്ക്കും വിരല്‍ ചൂണ്ടാനുള്ള അവസരം ഒരുപാടൊന്നും ഒരുക്കാതെ മനസ്സിലിടം പിടിയ്ക്കുന്ന വേദനയുടെ ഈ പുസ്തകം സഹനത്തിന്റെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും പാഠപുസ്തകം കൂടിയാണ്. അത് വാങ്ങുന്നതിലൂടെ തെരുവിന്റെ മക്കളിലേയ്ക്ക് നീളട്ടെ നാമോരുരത്തരുടേയും സഹായഹസ്തങ്ങള്‍.ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അനുഭവിച്ചു വളരുന്ന കുട്ടികളിലേക്ക് പകർന്നുകൊടുക്കേണ്ടുന്ന പുസ്തകമെന്നു എഴുത്തുകാരി സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുമ്പോഴും അതിലുമുപരി കഷ്ടപ്പെടുന്നവരും അല്ലാത്തവരുമായ ഓരോ വ്യക്തിയിലേയ്ക്കും "നടവഴികളിലെ നേരുകൾ" എത്തട്ടെ എന്ന് വായനക്കാർ ആശിച്ചുപോകുന്നത് ഷെമിയുടെ വാക്കുകളുടെ നന്മയും നേരും കൊണ്ടാണ്.

2016, ജൂലൈ 25, തിങ്കളാഴ്‌ച

ചെന്തൊണ്ടിപ്പഴങ്ങൾ...



മഴ ചെരിഞ്ഞു തൂളുകയാണ് . തിങ്ങിവിരിഞ്ഞ പച്ചപ്പൂക്കൾ പോലെ പായൽക്കൂട്ടങ്ങൾ കുളം മൂടുന്നു. അവയുടെ പതുപതുത്ത ഇതളുകളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ ഉരുണ്ടുകൂടി വീഴാനൊരുങ്ങുന്നു . പൂക്കാലം കൊതിച്ചു നിന്ന കൈതത്തഴപ്പിന്നിടയിലൂടെ കുളക്കോഴികൾ സംശയത്തോടെ തല പുറത്തേയ്ക്കിട്ടു നോക്കി .നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ കാലുകൾ പായൽപ്പരപ്പിൽ അമർത്തി കുണുങ്ങിനടക്കുന്നതിനിടയിൽ ചിലത് കാറ്റുലച്ചുകൊണ്ടുവന്ന ഒച്ച കേട്ട് കൈതക്കാട്ടിലേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞോടി . പെയ്ത്തിന് ശക്തി കൂടിവരുന്നു...



കുളക്കരയിലുള്ള തൊണ്ടിമരത്തിന്റെ തോല് മുറിച്ചു പശയെടുക്കാനെന്നും പറഞ്ഞ് അമ്മമ്മ വിളിച്ചപ്പോ കൂടെ പോന്നതാണ്.


"തൊണ്ട വേദനയ്ക്ക് ഇത്രണ്ട് നല്ല ഔഷധം വേറെയൊന്നില്ല്യ കുട്ട്യേ . ഇങ്ക്ലീഷു മരുന്ന് വിഴുങ്ങി ഉള്ളു കേടാക്കണ്ടല്ലോ വെർതെ"


“ഉം..”


കുളവും കിണറും ചേരുന്നിടത്ത്, കരയ്ക്ക്‌ തഴച്ചു വളര്‍ന്ന് പന്തലിച്ച മണി മരുതിന് പറയാന്‍ കഥകളേറെ കാണും. അതിന്‍റെ ഏറ്റവും ഉയരമുള്ള ചില്ലയുടെ തുഞ്ചത്ത് നിന്നൊരു ഭീഷണി കാതടയ്ക്കുന്നു...


“ ഞാനിപ്പോ ചാടും , കിണറിന്റെ ആഴത്തില്‍ വീണാല്‍ ന്നെ പിന്നെ കാണൂല ചിന്നൂ നീ”


“ ഇല്ല്യ ഇനി പിണങ്ങൂല പൊന്നേ .. താഴെ വാ ..നിയ്ക്ക് പേട്യാവുന്നു..” ഒരു കരച്ചിലിനെ കാറ്റ് പറത്തിക്കൊണ്ടു പോകുന്നു..


“ എബട്യാ ഈ കുട്ടി...ചിന്നൂ ..” അമ്മമ്മ അടുത്തെത്തി..


“ഇന്ന് ഇത്ര മതി , തീരുമ്പോ ഇനീം വരാലോ ..വെക്കം നടന്നോ..മഴ ശെരിയ്ക്കും പെയ്ത്തിട്ടു... ഞാനൊരു വാഴെല മുറിച്ചു തരാം തല നയാതെ പിടിച്ചോ നീയ്..”


ഇല മുറിഞ്ഞു വീഴുമ്പോള്‍ പിന്നീന്നൊരു വിളി ..


“ ചിന്നൂ നോക്കൂ...പഴുത്ത ചെന്തൊണ്ടിപ്പഴങ്ങൾ..”


“ എവിടെ എവിടെ..” തിരക്കുകൂട്ടി മരത്തിനടുത്തേയ്ക്ക് ഓടിച്ചെന്നു..


കൊതിപ്പിക്കുന്ന തൊണ്ടിപ്പഴത്തിന്റെ ചോപ്പിൽ , മഴ മറന്ന് മരത്തിൽ അള്ളിപ്പിടിയ്ക്കുമ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു..


"മഴ പെയ്താൽ മരം വഴുക്കും. തെന്നി വീണ് കൈയ്യും കാലും ഒടിയ്ക്കണ്ട.. കൈ കുമ്പിൾ നീട്ടി പിടിച്ചു താഴെ നിന്നോളൂ..ഞാൻ പഴം ഇറുത്ത് താഴേയ്ക്കിടുമ്പോ മണ്ണിൽ വീഴാതെ പിടിച്ചാ മതി... "


"ഹൊ ചെക്കനിപ്പോ എന്താ സ്നേഹം.. നീയെന്നെ സൈക്കിളീന്ന് ഉന്തിയിട്ടിട്ട് മുട്ട് പൊട്ടി ചോര വന്നതിന്‍റെ പാട് ഇപ്പഴും മാഞ്ഞിട്ടില്ല്യ...മാവിന്‍റെ വേരുണ്ടായത് ഭാഗ്യം അല്ലെങ്കീ കല്ലില് ചെന്നിടിച്ചേനേന്ന് അമ്മമ്മ പറഞ്ഞു ന്നോട്..."


രണ്ടു കുല ചെന്തൊണ്ടിപ്പഴം പറിച്ചെടുത്ത് കയ്യിലേക്കിട്ടിട്ടു അവൻ , മരം പിടിച്ചു കുലുക്കി..


"ചിന്നുട്ടീ ഇത് കണ്ട്വോ.. ഇങ്ങന്യാ മരം പെയ്യുക .."


“ കുറുമ്പ് കാണിക്കാതെ ചെക്കാ..”


“ ചിന്നൂ നിനക്ക് നനയാനിഷ്ടല്ലേ... എനിയ്ക്കത് കാണാനുമിഷ്ടാ..”


അടഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലുള്ള അവന്‍റെ വര്‍ത്തമാനം കേള്‍ക്കാന്‍ കൊത്യാണെങ്കിലും ഒന്നും അറിയാത്ത മട്ടില്‍ തൊണ്ടിപ്പഴം പൊളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..


“ ഇതിന്‍റെ പകുതി എനിയ്ക്ക്...നിന്റെ ചുണ്ടിന് എത്ര മധുരണ്ട്ന്നു നോക്കട്ടെ.” കഴിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ തൊണ്ടിപ്പഴം അവന്‍ പിടിച്ചുവാങ്ങി വായിലിട്ടു .


നാണം കൊണ്ട് ചുവന്ന കവിളില്‍ വിരലുകൊണ്ട് ഞൊടിച്ചിട്ട്‌ അവന്‍ പറഞ്ഞു...


“ ഹൊ ! എന്തൊരു മധുരാ ചിന്നൂ ഇതിന്...”


“ എവിടെ സൈക്കിളീന്ന് വീണിട്ടു പൊട്ടിയ പാട്.. കാണട്ടെ..”


വേണ്ട.. കാണണ്ട..


മുട്ടിറങ്ങിയ പാവാട ഒന്നൂടെ വലിച്ചിട്ടു..


“ അന്ന് നിനക്കു വേദനിച്ചു ലേ..സാരല്ല്യ...ഇനി ചെയ്യൂല...”


ചാര നിറമുള്ള കണ്ണുകളില്‍ ഈറന്‍ പൊടിഞ്ഞു..


“ ദാ ഇത് കഴിച്ചോളൂ “ അവന്‍റെ സംസാരം മുറിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..


“ നിയ്ക്ക് വേണ്ട.. നീയല്ലേ കൊതിച്ചിപ്പാറു. മുഴോനും കഴിച്ചോ..”


വലിയമ്മേടെ ബന്ധുവാണ് രെഞ്ചു . കുഞ്ഞുനാള് തൊട്ടേ സ്കൂൾ അവധിയ്ക്കൊക്കെ അവൻ വലിയമ്മേടെ വീട്ടിൽ പാർക്കാൻ വരവുണ്ട്..മേടാസു കളിയിലും പുള്ളി കുത്തി കളിയിലും തോല്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവനു പകയായിരുന്നു. ഓരോരോ കാരണങ്ങളും പറഞ്ഞ് എപ്പോഴും വഴക്കിനു വരും.


“ ഉണ്ടക്കണ്ണി ..ഇനി നീയെന്റെ കൂടെ കളിയ്ക്കാൻ കൂടണ്ട..” കോക്കിരിക്കിടയിൽ വേദനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പറയുമ്പോൾ തർക്കുത്തരം പറഞ്ഞ് വാശി കയറ്റാറുണ്ടെങ്കിലും പടിഞ്ഞാമ്പുറത്ത് കോണി ച്ചോട്ടിൽ പോയി ആരും കാണാതെ കണ്ണ് തുടയ്ക്കും..


വലിയമ്മേടെ മുറ്റത്ത് ഇലഞ്ഞിമരമുണ്ട്..ധനുമാസത്തിൽ ഇലഞ്ഞി പൂത്തു നിറയും..ഇളം മഞ്ഞ നിറത്തിൽ നക്ഷത്രം വരച്ച പോലെയുള്ള കുഞ്ഞുപൂക്കൾ..കിഴക്ക് നിന്നും വീശുന്ന കാറ്റിൽ മുറ്റത്തെത്തുന്ന അതിന്റെ സുഗന്ധം തൊട്ടു വിളിയ്ക്കുമ്പോൾ അങ്ങോട്ട്‌ ഓടിപ്പോകും..താഴത്തെ ചില്ലയിലെ പൂക്കൾ മതിയാവാതെ വരുമ്പോൾ താഴെ വീണവയും പെറുക്കിയെടുത്താണ് മാല കെട്ടാറുള്ളത്.. സൂക്ഷിച്ചു കെട്ടിയില്ലെങ്കിൽ പൂവ് അമർന്നു കേടുവരും..


“ നിനക്കെന്തിനാ രണ്ടു മാല..?”


“ ഒന്നെനിയ്ക്കും , ഒന്നെന്റെ കൃഷ്ണനും..”


പറഞ്ഞ് തീരും മുൻപേ അവൻ മാല തട്ടിപ്പറിച്ചു കൊണ്ടോടും..


കരഞ്ഞു പിന്നാലെ ചെന്ന് കെഞ്ചി പറഞ്ഞാൽ ഒരു മാല തന്നിട്ട് പറയും,


“ നിന്‍റെ മാല നീയെടുത്തോ, കണ്ണന്‍റെ മാല കണ്ണന്. അത് തരൂല..”


വാശി മൂത്ത് മാല വേണ്ടെന്നു വെയ്ക്കലാണ് അധികവും..


ചെക്കൻ ചൂടിക്കോട്ടേ..അഹങ്കാരി..കരയാതിരിയ്ക്കാൻ പാടുപെടും.. കണ്ടാൽ കളിയാക്കി ചിരിച്ചാലോ....


അഞ്ചാറു മാസം കഴിഞ്ഞാല്‍ ഇലഞ്ഞിക്കായ പഴുക്കും..ചില്ലകളില്‍ ചോന്ന മാല ബള്‍ബ്‌ ഇട്ടപോലെ നിറച്ചും ണ്ടാവും. കിളികള്‍ കൊത്തിത്തിന്നു തീര്‍ക്കും മുന്‍പേ മരത്തില്‍ കയറി അതൊക്കെ പറിച്ചെടുക്കണം ..ചെക്കന്‍ വരുമ്പോഴേയ്ക്കും എല്ലാം തീര്‍ക്കണം.. ഇനിയിങ്ങ് വരട്ടെ , കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.


അവനോടുള്ള ദേഷ്യം എപ്പോഴാണ് ഒരിഷ്ടത്തിലേയ്ക്ക് തെന്നി വീണതെന്ന് ഓർത്തെടുക്കാനാവുന്നില്ല..വഴിക്കണ്ണുമായി കാത്തിരുന്ന ഏതോ ഒരു അവധിക്കാലത്തുതന്നെയാവും.. ഒരിയ്ക്കൽ യാത്ര പറഞ്ഞ് അവൻ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ നെഞ്ചു കലങ്ങുന്ന വേദനയായിരുന്നു. അന്നാണെന്ന് തോന്നുന്നു ആദ്യമായി സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നും സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നു എന്നും അറിഞ്ഞത്. തെക്കേ വളവിലെ അശോക മരവും കടന്നു മറയും മുൻപേ ഒരിയ്ക്കലെങ്കിലും തിരിഞ്ഞു നോക്കാത്തതെന്തേ എന്ന ഉത്‌കണ്‌ഠയോടെ നിൽക്കുമ്പോൾ കരച്ചിലോളമെത്തിയ വാടിയ മുഖം താഴ്ത്തി പിടിച്ച് ഒന്ന് നോക്കിയെന്നു വരുത്തി അവൻ നടന്നു മറഞ്ഞ ആ ദിവസം..


വലുതാവും തോറും നടക്കുന്നിടമെല്ലാം അമ്മയുടെയും അമ്മമ്മടെയും കനൽക്കണ്ണുകൾ പിന്തുടർന്നിരുന്നു.


"വെല്ല്യ പെണ്ണായി. ന്നിട്ടും അടക്കോം ഒതുക്കോം ഇല്ല്യാച്ചാ ഞാനിനി എന്താ കാണിയ്ക്ക്യാ, ഇത്രേം നാളും കുട്ട്യല്ലേന്നു വെച്ചു.. ഇനീപ്പോ അങ്ങന്യാണോ. കുറച്ചെങ്കിലും അടക്കോം ഒതുക്കോം വേണ്ടേ...ഇങ്ങനെ കാടോടി മരോം കേറി നടന്നാ മത്യോ...നീയൊന്നു പറഞ്ഞ് കൊടുക്ക്‌ വനജേ ...”


അമ്മയുടെ വേവലാതി..


“ അതൊന്നും കൊഴപ്പല്ല്യ ചേച്ച്യേ..കുട്ട്യോള് കളിച്ചു നടക്കട്ടെ.. ആണൊരുത്തൻ കെട്ടിക്കൊണ്ടു പോയാ കഴിഞ്ഞില്ല്യേ കൂത്ത്.. പിന്നെ ഉണ്ടും ഉറങ്ങീം അടച്ചു പൂട്ടി ഒരുത്തിലിരിക്ക്യാം...” പണിത്തിരക്കിനിടയിലും വനജേച്ചി എനിക്ക് ആശ്വാസവുമായെത്തും...


ചന്നംപിന്നം പെയ്തു നിന്ന ഇടവപ്പാതിയ്ക്കാണ് പിന്നെ അവൻ വന്നത്..


മുന്നിലേയ്ക്ക് ചെല്ലാൻ നാണിച്ചു നിന്നു.. ഭാരം കൂടിയ നീളൻ പാവാടയിൽ തെരുപ്പിടിച്ചു വാതിലിന്റെ മറയിൽ നിന്നും മുഖം കാണിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഒരു കള്ളച്ചിരി അവന്റെ ചുണ്ടിൽ നിന്നും പറന്നു വന്നു തോളിൽ വീണപ്പോള്‍ തല തിരിച്ചു.


ഹൊ ! ചെക്കനിതെന്തൊരു ചന്തമാണ് . ചുണ്ടിനു മുകളില്‍ കരിമഷി പരന്ന പോലെ പൊടിമീശ ..


കണ്ണെടുക്കാന്‍ തോന്നീല്ല്യ ..ന്നാലും വിലക്കുകളും ശകാരങ്ങളും ഭയന്ന് അകന്നു തന്നെ നിന്നു..


പിറ്റേന്ന് സന്ധ്യക്ക്‌ ജനലിലൂടെ നീണ്ടു വന്ന, വാഴയിലയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഇലഞ്ഞിപ്പൂമാല വാങ്ങുമ്പോൾ തമ്മിൽ മുട്ടിയ വിരലുകൾ വിടാൻ മടിച്ചു പരിഭ്രമിച്ചു നിന്നു..


“ നീയിതെങ്ങനെ കോര്‍ത്തെടുത്തു രെഞ്ചൂ ..”


“ ശ് .. അതൊക്കെ കോര്‍ത്തു.. അതില്ല്യേ , നാളെ രാവിലെ തൊണ്ടിപ്പഴം പറിയ്ക്കാൻ പോകാം..നിറയെ പഴുത്തു നിക്കുന്നു ഞാനിപ്പോ പോയി നോക്കീട്ടു വന്നേയുള്ളൂ..നീ വര്വോ നാളെ..”


“ ഉം.. വരാടാ.. നീയിപ്പോ പോയിക്കോളൂ..”


ഇലഞ്ഞിപ്പൂമണവും ചൂടി ഇരുട്ടത്തൊരു കാറ്റ് ജനല്‍പ്പാളിയിലൂടെ അകത്തേയ്ക്ക് എത്തിനോക്കി പോയി.


വര്‍ഷങ്ങള്‍ പിന്നെയും എത്രയോ പൊലിഞ്ഞു വീണു..


രാവിനു ദൈർഘ്യം കൂടിയോ..ഉറക്കം പിണങ്ങി നില്ക്കുന്നതെന്തേ..ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ , നിറം മങ്ങിത്തുടങ്ങിയ ഇൻലൻഡിൽ മഷി നനഞ്ഞു പടർന്നു പകുതിയും മാഞ്ഞ അക്ഷരങ്ങൾ.


“ഓരോ നിമിഷവുമോരോ നിമിഷവുമോര്‍മ്മയില്‍ മനസിന്‍റെ മണി മുറ്റത്ത് ഓടിയെത്തുന്നു നിന്‍മുഖം.” ... അന്നുമുതല്‍ വടിവൊത്ത ആ കയ്യക്ഷരത്തോടും അത്രമേല്‍ അനുരാഗമായിരുന്നു...


എത്ര നേരമിരുന്നെന്ന് ഓർമയില്ല. വനജേച്ചി തട്ടിയുണർത്തുമ്പോൾ മേശയിൽ തല വെച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു..


ശോ..ഈ കുട്ടി എന്തേ ഇന്നലെ ഉറങ്ങീലെ..? അതോ നേരത്തെ ഉണർന്നതോ..


നീലയില്‍ പരന്ന അക്ഷരങ്ങളിൽ കണ്ണുകൾ ഉടക്കി നിന്നു.


അന്ന് ധൈര്യം സംഭരിച്ച് മറുപടി എഴുതി കണ്ണടച്ച് പ്രാർഥിച്ചു തപാൽ പെട്ടിയിലിടുമ്പോൾ നെഞ്ചിലൊരു ഇടികുടുക്കത്തെ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്നു.


ആദ്യത്തേയും അവസാനത്തേയും കത്ത്...


അപ്രതീക്ഷിതമായി, വല്ല്യമ്മയുടെയും അമ്മയുടെയും ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ ഉത്തരം മുട്ടി തല താഴ്ത്തി നില്‍ക്കേണ്ടി വന്ന നിമിഷങ്ങളില്‍ ഹൃദയം പൊടിപൊടിയായി നുറുങ്ങിയിരുന്നെന്ന് അവന്‍ പിന്നീടെപ്പോഴെങ്കിലും അറിഞ്ഞിരുന്നോ..


വർഷവും വേനലും അവധിക്കാലങ്ങളും വന്നു പോയി. ഇലഞ്ഞി കായ്ച്ചു, പൂമരം പൂത്തു കൊഴിഞ്ഞു.. പിന്നെയൊരിക്കലും അവന്‍ മാത്രം വന്നില്ല.


"ട്യേ...തൊണ്ടിമരത്തിന്റെ പശ കൊണ്ടുവെച്ചിട്ടുണ്ട്.. മൂന്നാലീസം കൊണ്ട് ചുമ മാറും..ചുക്കും കുരുമുളകൂം ഇട്ട കാപ്പീം കുടിക്ക്യാ കൂടെക്കൂടെ..പെട്ടെന്ന് ശമനം കിട്ടും." അമ്മമ്മ കിണറ്റിന്‍കരയിലേയ്ക്ക് നടന്നു.


അമ്മ ചുമച്ചുകൊണ്ട് ഉമ്മറത്തേയ്ക്ക് വന്നു..


“ ആടലോടകത്തിന്റെ തയ്യൊരെണ്ണം നട്ടു പിടിപ്പിക്കണം ന്ന് എന്നും വിചാരിയ്ക്കും..പിന്നെ അതങ്ങട് മനസ്സീന്ന് വിടും. മാമൂനോട് പറയണം. ചിന്നു എവിടെ അമ്മേ ..?”


“ ദാ മഴേം നനഞ്ഞ് നിക്കണൂ “


" പോയി തല തോര്‍ത്തൂ പെണ്ണേ .എന്തോർത്താ മഴേത്ത് ഇങ്ങനെ മിഴിച്ചു നിക്കണേ , ഇനി നീയും വരുത്തിക്കോ നീര്‍ദോഷം .”


അമ്മ ചുമയ്ക്കുന്നതിനിടയിലും ദേഷ്യപ്പെടാന്‍ മറന്നില്ല..


കയ്യിലിറുക്കിപ്പിടിച്ച ചെന്തൊണ്ടിപ്പഴങ്ങൾ ഇറയത്ത്‌ വെച്ചിട്ട് അകത്തേയ്ക്ക് കയറി..


മഴക്കുമുമ്പേ എവിടെനിന്നെന്നു അറിയാതെ വന്നെത്തുന്ന ഈയാമ്പാറ്റകളെ പോലെ ഒരു പ്രണയം അല്പായുസ്സോടെ മഴയോടൊപ്പം അപ്രത്യക്ഷമായാതാണോ?. അതോ ഇനിയൊരു പുതുമഴയില്‍ വീണ്ടും മുളപൊട്ടി തളിര്‍ക്കാനായി അതിന്റെ വിത്തുകള്‍ മണ്ണിനടിയില്‍ ആരോരും കാണാതെ ഒരു സുഷുപ്തിയില്‍ അലിഞ്ഞതാണോ?


“ഓരോ നിമിഷവുമോരോ നിമിഷവും ഓര്‍മ്മയില്‍ ”...


തൊണ്ടിപ്പഴങ്ങള്‍ ചുവന്നു തുടുക്കുന്ന നേരത്ത് നീലാകാശത്തിന്‍റെ നിറമുള്ള കടലാസ്സില്‍ കുറിച്ചിട്ട വരികളുടെ ബാക്കി ഓര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ കാലം മായ്ച്ച പ്രണയം, കാണാമറയത്ത് അവ്യക്തമായ ചിത്രങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കുന്നു...